ajisai 6 250pt

日本語学習体験:プリヤーさんの日本語とわたし この20年

日本語学習体験談 プリヤーさんの 日本語とわたし この 20 年 ครั้งแรกในชีวิตเมื่อสี่สิบกว่าปีที่แล้ว ที่ได้ยลโฉม ดอกซากุระ ในโตเกียว ดินแดนแห่งความฝันที่อยากไปเรียนต่อ   タイのプリヤーさんは、大学に入って初めて日本語を学びました。そのときの日本語の印象はどうだったのでしょうか。文章はすべてご本人の書いたままです。 わたしから見た日本語とは何か わたしは高校までに学校では英語とフランス語を外国語として習ってきましたし、父の話す中国語の一方言である潮州語を耳から覚えて家で使っていはいましたが、それほど困難さを感じたことはありませんでした。アルファベットはフランス語に共通でしたし、潮州語は小さい時から生活の中で自然に覚えたものでした。ところが、日本語の場合は、それまで習った外国語と違って、アルファベットも使わず、日本独特の文字をつかい、それも、ひらがな、カタカナ、漢字という三種類の文字を同時に覚えなければならないので、まず、頭を抱えてしまいました。加えて、日本語は、タイ語、中国語あるいは英語とは文法構造については全然似ていないので、上達するのは容易なことではないという気持ちになりました。 たとえば、「わたしは ごはんをたべる」は、次のようになることがわかったのです。   S+O+V S +V+O 日本語 Japanese タイ語 Thai 中国語Chinese 英語 English   わたしは ごはんを たべる。   ฉัน กิน ข้าว   我食飯   […]

tranquility 500pt

บ้านที่มี ความสุข ความสงบสุข และมั่นคง

สวัสดีทุกคนที่แวะเข้ามาหลบมุม หาเวลาส่วนตัว จากความวุ่นวายในชีวิตประจำวัน แวะเข้ามาอ่านเรื่องต่างๆในโรงเรียนเด็กวัดปรียา วันนี้ ขอเอาตัวอักษรจีนง่ายๆ แต่มากด้วยความหมายมาให้เราได้ชื่นชมกัน tranquility บ้านใดมีผู้หญิงอยู่ในบ้าน บ้านนั้นจะสงบสุข มีความสุข และมั่นคง        ผู้หญิง หรือสตรีเพศ เราอาจจะไม่รู้ว่า อันที่จริง เราเป็นเพศที่มีความสาคัญอย่างมากในบ้านที่เราอาศัยอยู่ตามค่านิยมของคนจีนในสมัยก่อน ที่สะท้อนได้จากความคิดของตัวอักษรคันจิที่ประดิษฐ์ขึ้นมาใช้ในการสื่อความหมาย ผู้ชายไม่ว่าจะครองโสด หรือ แต่งงานแล้ว บางคนและบางครั้ง อาจจะมองข้ามความสำคัญของเพศหญิงในบ้าน และอาจจะไม่เห็นคุณค่าสำคัญของการที่มีเพศหญิงไม่ว่าจะเป็นคุณแม่ พี่สาว และน้องสาวที่อาศัยร่วมกันในชายคาบ้านเดียวกันก็ได้ ทั้งนี้ รวมถึงคุณย่า คุณยาย […]

สร้างฝัน วิ่งตามฝัน (3)

เครื่องคิดเลขที่เอามาโพสนี้เป็นเครื่องที่สอง หรือ เรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า Charles Babbage’s Difference Engine No. 2 ที่เขาประดิษฐ์ขึ้นในระหว่าง ปี ค. ศ.1847 -1849 (พ.ศ. 2390-2) หรือ 21 ปี ก่อนสมัยเมจิ (ค. ศ. 1868 )  เนื่องจากเครื่องที่เห็นนี้เป็นเครื่องที่ 2 หลังจากที่เขาสร้างเครื่องแรก แต่ยังไม่เสร็จ คือสร้างค้าง ทิ้งไว้ก่อนเขาตาย สาเหตุที่สร้างค้างไม่เสร็จ ก็เพราะรัฐบาลอังกฤษในสมัยนั้นไม่ยอมสนับสนุนให้เงินทำเครื่องคิดเลขของเขาจนสำเร็จ เครื่องที่สองนี้จึงเป็นเครื่องคิดเเลขที่เอามาจากส่วนหนึ่งของเครื่องที่เขาออกแบบทิ้งไว้ […]

sakura02

ซะโนะ อะมิ–สาวน้อยผู้นี้ อยากบอกอะไรแก่ชาวโลก (ตอนจบ)

arukitai hashiritai nihon no ashi de (ฉัน) อยากจะเดิน (ฉัน) อยากจะวิ่ง ด้วยขาทั้ง 2 ข้าง te o tsunagitai dakitsukitai nihon no te de (ฉัน) อยากจะจูงมือ (ฉัน) อยากจะสวมกอด ด้วยมือทั้ง 2 ข้าง dare mo ga […]

pansy1

ซะโนะ อะมิ–สาวน้อยผู้นี้ อยากบอกอะไรแก่ชาวโลก (1)

สวัสดีค่ะ ทกคนที่แวะเข้ามาเยี่ยมเยือน โรงเรียนเด็กวัดปรียา หรือ เทะระโคะยะ ตามที่ดิฉันเคยคุยให้ฟังในโรงเรียนเด็กวัดปรียาตั้งแต่เริ่มตั้งโรงเรียนในเว็บไซด์ว่า ธรรมดาเป็นคนไม่ชอบแปลเพลงไม่ว่าจะแปลจากภาษาอังกฤษ หรือภาษาญี่ปุ่น มาเป็นภาษาไทย เพราะความแตกต่างทางด้านภาษาและวัฒนธรรม การที่จะแปลให้เนื้อเพลงให้เข้ากับผู้แต่งเพลงต้องการถ่ายทอดเป็นเรื่องที่ทำได้ยากมาก ยิ่งถ้าคนที่แปลคิดว่า งานแปลก็คือ งานที่เห็นอะไรก็ได้ แปลๆออกมา คงไม่ถูกต้อง เพลงนี้เป็นอีกเพลงในจำนวนไม่กี่เพลงที่ใจเรียกร้องให้แปลออกมา ทุกครั้งที่ดิฉันแปลเพลงอะไรออกมา ดิฉันจะต้องมีเหตุผลและแรงดลใจให้แปลเพลงนั้นออกมา กว่าจะแปลเพลงนี้ได้ ดิฉันฟังจนขึ้นใจ  จนจินตนาการเห็นภาพอย่างชัดเจน ซึมซับความรู้สึกที่เจ้าของเพลง อะมิ ซะโน ต้องการสื่อและต้องการร้องให้คนทั้งโลกฟังและต้องการให้รับรู้ว่า เธอคิดอย่างไรเกี่ยวกับตัวเธอเอง เธอมองโลก และชีวิตเธอเองอย่างไร เพลงที่ ซะโนะ อะมิ […]

the beauty of nature

มองแดนซากุระ–ดอกซากุระกับคนญี่ปุ่น (2)

ภาพดอกซากุระกำลังบานในโตเกียว ดอกซากุระ ถ้าหยิบมาดูและวางบนฝ่ามือ  จะมีสีชมพูอ่อนแทบจะเป็นสีขาว  แต่เมื่ออยู่บนต้น จะมีสีชมพูที่เข้ม และสวยงาม    ครั้งแรกที่ดิฉันมีโอกาสเห็นดอกซากุระในดินแดนอาทิตย์อุทัย มีความรู้สึกเหมือนฝัน เพราะเคยเห็นจากรูปภาพในหนังสือ หรือไม่ก็จากโปสการ์ดที่เพื่อนญี่ปุ่นส่งมาให้ดู หรือไม่ก็เห็นจากในหนังสือวารสารต่างๆของญี่ปุ่น แต่นี่กำลังจะเป็นครั้งแรกในชีวิตทื่ดิฉันจะได้ยลโฉมดอกซากุระที่เขาว่ากันว่า สวยงามมาก นอกจากนั้น ซากุระซึ่งเป็นดอกไม้ที่ใครๆก็รู้จักกันแล้ว ยังถือว่าเป็นดอกไม้ประจำชาติของญี่ปุ่น สำหรับคนที่เคยไปญี่ปุ่นเพียงแค่หลับตา ก็คงจะมองเห็นภาพที่สวยงาม ของดอกซากุระ ที่บานเต็มต้น สองข้างทางในสวน อุเอะโนะ (ueno kooen) หรือในสวน อิโนะคะชิระ (inokashira kooen) […]

ต้นกล้วย บะโช

บะโช กระท่อมน้อย และต้นกล้วย (ตอนจบ)

จากบทกวีนี้ เราคงจะเห็นได้ว่า เขามีความสัมพันธ์ทางด้านจิตใจที่แน่นแฟ้น ตลอดจนความรู้สึกร่วมกับต้นกล้วยซึ่งปลูกไว้หน้ากระท่อมของเขา คงเป็นเสมือนเพื่อนคนเดียวของเขาในคืนฝนตก คนที่ไปมาหาสู่เขา ส่วนใหญ่คงจะมองเห็นต้นกล้วย เพราะปลูกสูงโด่เด่อยู่หน้ากระท่อม คนที่ไปมาหาสู่เขาคงมองว่า ต้นกล้วยนั้นก็คงเป็นเพียงต้นกล้วยธรรมดาต้นหนึ่งเท่านั้น บางคนอาจจะเห็นความผูกพันที่เขามีต่อต้นกล้วยที่ปลูกหน้ากระท่อมของเขาว่าคงไม่ใช่ต้นกล้วยธรรมดา หลังจากที่เขาย้ายเข้าไปอยู่ในกระท่อมหลังนั้น คนที่ไปมาหาสู่บะโช จะเรียกว่า ‘กระท่อม’แต่พอเห็นว่าบะโชมีความผูกพัน และรักต้นกล้วยต้นนั้นอย่างมาก คนที่ไปมาหาสู่ก็เลยตั้งชื่อกระท่อมหรือบ้านพักของเขา เวลาที่พูดถึงกระท่อมของเขาว่า  บะโช 芭蕉(ばしょう) หรือ ‘ต้นกล้วย’ จากนั้นมา คนที่ไปมาหาสู่แทนที่จะเรียกว่า ‘กระท่อม’กลับเปลี่ยนไปใช้ชื่ออาจารย์ที่สอนบทกวีให้พวกเขาว่า ‘อาจารย์ บะโช’หรือ ‘อาจารย์ต้นกล้วย’ นั่นเอง ซึ่งบะโช เองก็ไม่ปฏิเสธเวลาที่คนเรียกเขาจากชื่อเล่นนี้ เพราะตัวเขาเองก็มีใจรักผูกพันกับต้นกล้วยต้นนั้นอย่างมาก จากนั้นมาชื่อ  บะโช 芭蕉(ばしょう)  จึงเป็นไม่ใช่เป็นเพียงชื่อของ กระท่อมที่มีต้นกล้วยเท่านั้น แต่ยังเป็นชื่อเล่นของเขาอีกด้วย […]

บะโช และกระท่อมน้อย (2)

บะโชอาศัยอยู่ในกระท่อมนี้คนเดียว ยามที่ไม่มีแขก หรือยามที่ไม่มีใครไปเยี่ยม เขาจะนั่งมองต้นกล้วยที่สูงโด่เด่อยู่หน้ากระท่อมของเขาอย่างเงียบๆ และนั่งทอดอารมณ์กับเสียงลมพัดที่พัดมากระทบใบของต้นกล้วย บรรยากาศแห่งความเงียบ และความเหงาจะทวีคูณมากขึ้นในคืนที่ฝนตก เสียงฝนตกที่ตกลงมากระทบหลังคากระท่อมที่รั่ว เสียงน้ำฝนที่หยดเป็นช่วงๆอย่างไม่ต่อเนื่อง ลงมาในอ่างใบเล็กที่เขาวางไว้รองรับน้ำฝนบนพื้น คงเป็นเสียงเดียวที่เป็นเสมือนเพื่อนของเขาในยามค่ำคืนที่ฝนตก เสียงน้ำฝนที่หยดดังติ๋ง ติ๋ง หยดลงมาทีละหยดสองหยดอย่างไม่ต่อเนื่อง ลงในอ่างใบเล็ก สำหรับโสตประสาทการรับเสียงของกวีผู้ซึ่งนั่งฟังเสียงอย่างเงียบคนเดียวในกระท่อม ท่ามกลางแสงไฟริบหรี่จากตะเกียงในห้องแคบๆเล็กๆ เสียงน้ำฝนจากหลังคาที่รั่วที่หยดลงลงมากระทบกับอ่างใบเล็กที่วางอยู่บนพื้นในคืนฝนอย่างเช่นคืนนี้ เสียงของน้ำฝนแต่ละหยดที่หล่นลงมากระทบอ่างใบเล็กคงไม่ต่างอะไรกับเสียงประสานที่เข้ากันได้อย่างดีกับเสียงดังจากลมที่พัด ทำให้ได้ยินเสียงดังของใบต้นกล้วยที่ยืนโด่ต้านเสียงลมที่พัดมาอย่างแรงจากทะเลข้างนอกกระท่อม ท่ามกลางสายฝน และเสียงน้ำฝนที่หยดผ่านลงมาจากหลังคารั่วของกระท่อม สำหรับกวีเอกอย่างบะโช คงไม่ใช่เสียงที่ก่อความน่ารำคาญแก่หูของเขาเช่นคนทั่วไป แต่กลับก่อเกิดเป็นบทกวี ที่เข้ากับบรรยากาศในคืนนั้น และขณะนั้นได้อย่างดีเยี่ยม ———— บะโชนั่งฟังเสียงฝน จากหลังคารั่ว  ในกระท่อมที่เงียบเหงา […]