sunflower

เพลง–ฮิมะวะริ (Sun Flower)

เพลง  himawari (ดอกทานตะวัน) โดย ยูซุเคะ ดอก ฮิมะวะริ ( Sun Flower) ดอกทานตะวัน  แปลโดย:  ปรียา อิงคาภิรมย์ Preeya  Ingkaphirom インカピロム  プリヤー แวะไปฟังกันเอง ได้ที่   https://www.youtube.com/watch?v=rNLjgMfpT6s Aoi sora to kumo     taiyoo tsukama-en-zo Kimi ga iru kara        ore […]

tranquility 500pt

บ้านที่มี ความสุข ความสงบสุข และมั่นคง

สวัสดีทุกคนที่แวะเข้ามาหลบมุม หาเวลาส่วนตัว จากความวุ่นวายในชีวิตประจำวัน แวะเข้ามาอ่านเรื่องต่างๆในโรงเรียนเด็กวัดปรียา วันนี้ ขอเอาตัวอักษรจีนง่ายๆ แต่มากด้วยความหมายมาให้เราได้ชื่นชมกัน tranquility บ้านใดมีผู้หญิงอยู่ในบ้าน บ้านนั้นจะสงบสุข มีความสุข และมั่นคง        ผู้หญิง หรือสตรีเพศ เราอาจจะไม่รู้ว่า อันที่จริง เราเป็นเพศที่มีความสาคัญอย่างมากในบ้านที่เราอาศัยอยู่ตามค่านิยมของคนจีนในสมัยก่อน ที่สะท้อนได้จากความคิดของตัวอักษรคันจิที่ประดิษฐ์ขึ้นมาใช้ในการสื่อความหมาย ผู้ชายไม่ว่าจะครองโสด หรือ แต่งงานแล้ว บางคนและบางครั้ง อาจจะมองข้ามความสำคัญของเพศหญิงในบ้าน และอาจจะไม่เห็นคุณค่าสำคัญของการที่มีเพศหญิงไม่ว่าจะเป็นคุณแม่ พี่สาว และน้องสาวที่อาศัยร่วมกันในชายคาบ้านเดียวกันก็ได้ ทั้งนี้ รวมถึงคุณย่า คุณยาย […]

a boat at BHH2013

ทะเลไร้ผู้คน–ดะเระโมะ อินะอิ อุมิ –เหงา และอ้างว้าง (2)

เนื้อร้องเพลง ‘ทะเลไร้ผู้คน’ 誰もいない海 ดะเระดมะ อินะอิ อุมิ 今はもう秋、誰もいない海 Ima wa moo aki dare mo inai umi ตอนนี้ เข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ทะเลจึงไร้ผู้คน 知らん顔して Shiran kao shite ทำหน้าตา ไม่รู้ไม่ชี้ 人がゆきすぎても ไม่ว่าคนเดินผ่านไปแล้วก็ตาม Hito ga yukisugitemo 私は忘れない Watashi […]

sea without people 1 BHH2013

ทะเลไร้ผู้คน–ดะเระโมะ อินะอิ อุมิ –เหงา และอ้างว้าง (1)

สวัสดี ทุกคนที่แวะเข้ามาเยี่ยมเยือน โรงเรียนเด็กวัดปรียา หรือ เทะระโคะยะ ดิฉันขอทำการบ้านที่มีน้องๆเข้าไปในโรงเรียนเด็กวัดปรียา และอยากให้ช่วยแปลเนื้อร้องของเพลง ‘ทะเลไร้ผู้คน’ หรือ “ดะเระโมะ อินะอิ อุมิ” ที่ดิฉันเคยโพสในโรงเรียนของเรา แต่ตอนนี้ ทุกอย่างที่มีในโรงเรียนเด็กวัดปรียา หายหมดเกลี้ยง อยู่กับธรรมชาติ และอยู่กับทะเล เดินชายหาด  เป็นความสุขเล็กๆน้อยที่มักถูกมองข้าม เลยต้องค่อยๆ เอาเรื่องที่เคยเขียน หรือเรื่องใหม่ๆที่อยากจะเขียน มาโพสให้ทุกท่านที่เข้ามาโรงเรียนเด็กวัดปรียา จะได้เรียน ได้ความรู้ และฟังเพลงนี้ เพื่อเตือนความทรงจำที่ดีในอดีต ตามคำขอของ นก […]

seibe ito hyootan

วรรณกรรมญี่ปุ่น–เซเบ กับ น้ำเต้า (ตอนจบ)

ครูที่มาจากท้องถิ่นอื่นมีความรู้สึกไม่ชอบใจอยู่แล้วที่คนท้องถิ่น*5 แถวนี้ ให้ความสนใจกับน้ำเต้า ครูคนนี้เป็นผู้ชายที่ชอบพูดเรื่องเกี่ยวกับบุชิโด*6 ถ้าคุโมะเอะมง*7 มา ครูจะไปดูละครที่โรงละครที่สร้างแถวเมืองใหม่ ซึ่งปกติ คนมักจะเลี่ยงไม่แม้แต่จะเดินผ่าน ถ้ามีละคร 4 วัน ครูจะแวะไปดูเสีย 3 วัน ดังนั้น ถ้านักเรียนเอาเพลงที่ร้องในโรงละครมาร้องในสนามกีฬาครูก็จะไม่โกรธอะไรมากมาย แต่เรื่องน้ำเต้าเซเบ ทำให้ครูโกรธจนเสียงสั่นขนาดด่าเซเบว่า เอ็ง นี่ ช่างเป็นเด็กที่ไม่มีอนาคตเสียเลย นักเขียนนวนิยาย ชื่อ ชิงะ นะโอะยะ  ผู้เขียน เรื่อง เซเบ กับน้ำเต้า แล้วครูก็ริบน้ำเต้าที่แสนรักแสนหวงของเซเบไป […]

shiganaoya

วรรณกรรมญี่ปุ่น–เซเบ กับ น้ำเต้า (4)

เรื่องที่พ่อเซเบและแขกคุยกันเปลี่ยนไปเป็นเรื่องน้ำเต้า พ่อเซเบพูดขึ้นมาว่า น้ำเต้าที่ไปออกงานในงานแสดงสินค้าที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมในฤดูใบไม้ผลิ ที่ผ่านมานี้ น้ำเต้าที่ใครๆ ก็รู้จักกันดีว่าน้ำเต้าบะคิง *3 นั้นเยี่ยมมากจริงๆเป็นน้ำเต้าที่มีขนาดใหญ่โตจริงๆทั้งใหญ่ ทั้งยาวมากเลย เซเบซึ่งนั่งฟังเรื่องนี้อย่างเงียบๆ แอบอดหัวเราะในใจคนเดียวไม่ได้ที่ ใครๆเรียกกันว่า น้ำเต้าบะคิงนั้นที่แท้มันก็แค่ชื่อของน้ำเต้าที่คนให้ความสนใจวิพากษ์วิจารณ์ถึงในขณะนั้นแหละ พอเซเบเหลือบมองขึ้นไปคนที่ชื่อบะคิง เป็นใครก็ไม่รู้ ไม่เห็นจะได้เรื่องเลย คิดแล้ว เซเบก็เดิน ออกจากที่นั้นไปพร้อมกับพูดเสริมขึ้นมาว่า สำหรับผมแล้วน้ำเต้าใบนั้นไม่เห็นจะน่าสนใจเลย มันก็เพียงแค่ขนาดใหญ่ของมันเท่านั้นแหละที่คนพูดถึงมัน     พอได้ยิน พ่อก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แกว่าอะไรนะ แกจะไปรู้เรื่องอะไรกับเขา หุบปากของแกเสีย เซเบก็เลยเงียบ มีอยู่วันหนึ่ง […]

kotatsu for seibei Sept262019

วรรณกรรมญี่ปุ่น–เซเบ กับ น้ำเต้า (3)

    จากการที่เซเบทุ่มเททั้งกายและใจทั้งหมดให้กับน้ำเต้าของเขานี่เอง เวลาที่เซเบเดินเข้าไปในเมืองไม่ว่าจะเป็นร้านขายของเก่า ร้านขายผัก ร้านขายเครื่องใช้ในครัว ร้านขายขนม ตลอดจนร้านที่ขายแต่น้ำเต้า ยิ่งถ้าเป็นร้านที่แขวนน้ำเต้าไว้ในร้าน เซเบจะไปยืนจ้องมองน้ำเต้าอยู่หน้าร้านนั้นเซเบอายุเพียงแค่ 12 ขวบและยังเป็นนักเรียนชั้นประถมอยู่ พอเซเบกลับมาจากโรงเรียน เซเบไม่สนใจที่จะไปเล่นหัวกับเด็กอื่น แต่เซเบมักจะออกไปดูน้ำเต้าในเมืองคนเดียว พอตกกลางคืนเซเบจะนั่งขัดสมาธิอยู่ที่มุมๆหนึ่งในห้องนั่งเล่นพร้อมกับนั่งขัดน้ำเต้าไป พอขัดเสร็จ เซเบก็จะเทเหล้าลงไปในน้ำเต้าแล้วห่อน้ำเต้าด้วยผ้าเช็ดมือ เก็บไว้ในถังเหล็ก แล้วนำไปเก็บไว้ใต้โต๊ะโคะตะทซึ *2    จากนั้นเซเบจะเข้านอน พอเซเบตื่นขึ้นมาตอนเช้าวันรุ่งขึ้น เซเบจะรีบไปเปิดถังเหล็กดู เซเบจะเห็นว่ามีน้ำเยิ้มออกมาจากเปลือกน้ำเต้า เซเบจะจ้องดูมันโดยไม่รู้สึกเบื่อจากนั้นเซเบก็จะเอาด้ายร้อยน้ำเต้าอย่างทะนุถนอม แล้วเอาน้ำเต้านั้นไปแขวนไว้ตรงที่มีแดด แล้วจึงจะออกจากบ้านไปโรงเรียน เมืองที่เซเบอาศัยอยู่เป็นเมืองการค้าและเป็นเมืองท่าเรือ […]

hyotan

วรรณกรรมญี่ปุ่น–เซเบ กับ น้ำเต้า (2)

 ขอขอบคุณ ภาพตัวอย่างน้ำเต้า ได้จาก Weblio   เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องราวของเด็กคนหนึ่งที่มีชื่อว่า เซเบกับน้ำเต้า ของเขา หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีผลทำให้ความสัมพันธ์ของเซเบกับน้ำเต้าของเขา มีอันต้องขาดสะบั้นลง แต่หลังจากนั้นไม่นาน เซเบก็หาของเล่นใหม่มาทดแทนน้ำเต้าของเขาได้ ของเล่นใหม่ที่ว่านี้ก็คือ การวาดรูปซึ่งตอนนี้เซเบกำลังใจจดใจจ่อกับ การวาดรูปเช่นเดียวกับที่ครั้งหนึ่งเซเบเคยใจจดจ่อกับน้ำเต้าของเขามาก่อน พ่อแม่รู้เรื่องที่บางครั้งเซเบซื้อน้ำเต้ามา เซเบมีน้ำเต้าทั้งลูกพร้อมเปลือก อยู่ประมาณ 10 ลูก ราคาตั้งแต่ 3 ถึง 4 เซน*1 จนถึงน้ำเต้าลูกที่มีราคา ประมาณ 15 เซน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องตัดหัวจุกน้ำเต้าจนถึงการคว้านเอาเมล็ดข้างในออก ล้วนเป็นงานที่เซเเบ ทำด้วยความชำนิชำนาญ แต่เพียงคนเดียว แม้แต่จุกที่ใช้ปิดน้ำเต้า เซเบก็เป็นคนทำเอง […]

เซเบกับน้ำเต้า

วรรณกรรมญีปุ่่น–หนูเซเบ กับน้ำเต้า (1)

   เซเบ กับ น้ำเต้า    สวัสดีค่ะ ทุกคนที่แวะเข้ามาโรงเรียนเด็กวัดปรียา       ตามที่ตัวเองตั้งใจไว้ก็คือ จะเอาเรื่องแปล และเรื่องที่เขียนตามที่ต่างๆและที่พิมพ์ออกมาขาย ถ้าคนที่แวะเข้ามาอ่านในเว็บนี้ อายุอยู่ในวัย ยี่สิบปี หรือ สามสิบปีขึ้นไป อาจจะไม่เคยอ่านเพราะยังไม่เกิด หรอืเล็กเกินกว่าที่จะอ่านได้ ดิฉัน เริ่มแปล และเริ่มเขียนหนังสือเมื่อเกือบสี่สิบปีที่แล้ว หลังจากออกจากประเทศไทย ไปทำงานที่ญี่ปุ่น หนังสือวรรณกรรม และหนังสือที่ดิฉันเขียน พิมพ์ซ้ำไปหลายคร้้งแล้ว และทางสำนักพิมพ์ทั้งหลาย คงต้องเอาใจตลาด ตามที่รู้ๆกัน […]

mitsuo

ขยันแจกกันจัง! (2)

เรื่องราวเกี่ยวกับ นามบัตร ที่มิทซึโอะเขียน ด้วยคำสั้นๆ แต่ลุ่มลึกว่า พระพุทธเจ้า และเจ้าแม่กวนอิม ยังไม่มีนามบัตรใช้เลย แต่ไฉนคนญี่ปุ่น จึงให้ความสำคัญกับนามบัตรอย่างมาก จากสมัยที่ดิฉันไปเรียนและทำงานที่ที่ปุ่นเมื่อสี่สิบกว่าปีที่แล้ว คนไทยและชาวตะวันตกไม่มีประเพณีหรือวัฒนธรรมการที่ต้องแจกนามบัตร เวลาที่เจอหน้าคนที่เรารู้จักเป็นครั้งแรก หรือเวลาที่ไปติดต่อธุรกิจ แต่ตอนนี้ ชาวตะวันตกที่ติดต่อธุรกิจกับญี่ปุ่น หรือแม้แต่คนไทย ที่ทำการค้า และธุรกิจกับคนญี่ปุ่น ก็ยังมีนามบัตรพกไว้แจก ไม่เหมือนสมัยตอนเมื่อสี่สิบกว่าปีที่แล้ว ที่คนไทยยังไม่นิยมแจกนามบัตร แต่ตอนนี้แจกนามบัตรกันจนเป็นเรื่องธรรมดา ดิฉันเองตอนที่ทำงานในประเทศญี่ปุ่น ในปีหนึ่งต้องจ่ายเงินค่าพิมพ์นามบัตร จำนวนประมาณ ห้าร้อยใบจึงจะพอแจก ตอนนี้ สบายที่สุด ไม่ต้องมีนามบัตรใดๆทั้งสิ้น ชีวิตเรียบง่ายขึ้นมากทีเดียว (มีต่อ) […]