อนุทินรัก สมัยเฮอังของญี่ปุ่น (ตอนจบ)

ศาสนาพุทธนิกายเทนดะอิ และชินงง กล่าวว่า “ผู้หญิงต้องทนทรมานกับบาปดั้งเดิมและอุปสรรคกีดขวาง 5 ประการ (โงะโซ) ซึงกีดขวางทำให้ผู้หญิงไม่อาจหลุดพ้นจากบ่วงกรรม และไปเกิดใหม่ได้ สิ่งที่ผู้หญิงพอจะมีหวังก็คือ การไปเกิดใหม่เป็นผู้ชายเท่านั้น“ ( “Women in Changing Japan, pp.3,5,7.) ทางด้านศาสนา ผู้หญิงถูกดูถูกกดขี่เห็นว่าเป็นสิ่งที่เลวทรามที่ทำให้ผู้ชายไม่อาจไปเกิดใหม่ แม้ว่าใน พระราชบัญญัติไทโฮ ปี ค.ศ. 70 และพระราชบัญญัติโยโรในปี ค. ศ.718 จะมีการระบุห้ามสามี มีภรรยา (ถูกต้องตามกฏหมาย) ได้เกินหนึ่งคน และผู้หญิงยังได้รับการคุ้มครองทางด้านสิทธิจากกฏหมายในสมัยนั้น […]

อนุทินรัก สมัยเฮอังของญี่ปุ่น (6)

แต่สำหรับผู้เขียน “อนุทิน คะเงะโร”นั้น เธอมีความแตกต่างจากผู้หญิงอื่นอย่างเด่นชัดที่ว่า เธอไม่พอใจ ในสภาพชีวิตและการแต่งงานของเธอ เธอจึงเขียนความรู้สึกที่เธอไม่พอใจต่างๆในอนุทินของเธอ ซึ่งคิดว่าชีวิตของผู้หญิงคนอื่นๆในสมัยนั้น ก็คงไม่ได้แตกต่างจากเธอมากนัก เพียงแต่ว่า ผู้หญิงคนอื่นไม่ได้กล่าวถึงจุดเหล่านี้อย่างเป็นรูปธรรมมากมายเท่าเธอ ซึ่งอาจจะเป็นผลจากความรู้สึกส่วนตัวของเธอเองที่ว่า เธอถูกพ่อแม่บีบบังคับให้แต่งงานกับชายที่เธอไม่ชอบ ไม่ได้รัก และทำให้เธอมีบทบาทจำกัดเพียงแค่อยู่แต่ในที่พักของเธอเองเท่านั้น จึงทำให้ความรู้สึกที่เธอเขียนในอนุทินเต็มไปด้วยความเศร้า และเกลียดชังชีวิตของเธอเอง ถ้าจะพูดถึงจุดนี้ ศาสนาพุทธและลัทธิขงจื้อก็มีส่วนทำให้ฐานะของผู้หญิงในสมัยเฮอังด้อยกว่าผู้ชายอย่างมากทีเดียว ความนึกคิดของขงจื้อเกี่ยวกับฐานะที่ต่ำต้อยของผู้หญิงมีบันทึกใน “ชิทซึเคียว”(ข้ออ้าง 7 ประการ) ที่บันทึกไว้ว่า ผู้ชายขอหย่ากับผู้หญิงได้ โดยถือว่าเป็นส่วนหนึ่งในบทบัญญัติสมัยศตวรรษที่ 8 และมีผลใช้ในพระราชบัญญัติไทโฮและเรื่อยมา ข้ออ้าง 7 […]

อนุทินรัก สมัยเฮอังของญี่ปุ่น (3)

ทั้งที่เป็นอนุทินที่มีผู้อ่านมากมาย และมีชื่อเสียงติดอันดับเป็นวรรณกรรมคลาสิกเรื่องหนึ่ง แต่เป็นที่น่าเสียดายที่ว่า ไม่มีใครรู้ว่าจริงๆ ผู้เขียนอนุทินนี้ คือใคร เพราะในสมัยเฮอัง เป็นสมัยที่แม้แต่เรื่องของคนธรรมดาสามัญก็ยังไม่มีให้สามัญชนได้อ่านกัน เรื่องที่อ่านๆกันในสมัยนั้น มักจะเป็นเรื่องราวที่เขียนโดยชนชั้นสูง สมัยเฮอังเป็นสมัยที่คนภายนอกไม่อาจรู้ได้ว่า โลกของชนชั้นสูงในสมัยนั้นเป็นอย่างไร สมัยเฮอังเป็นสมัยที่เรารู้จักแต่ละคนจากตำแหน่งที่ได้รับ เพราะสมัยนั้นญี่ปุ่นรับเอาระบบตำแหน่งต่างๆจากมีผลทำให้เรารู้จักแต่ตำแหน่งหน้าที่ของแต่ละคน แทนที่จะรู้จักว่าคนๆนั้นชื่ออะไร และเป็นใคร แม้แต่นางสนมในวังก็ตาม สมัยเฮอังจึงเป็นสมัยแห่งความพิศวง น่าสนใจ น่าศึกษา น่าค้นคว้าอย่างยิ่ง อนุทิน คะเงะโร ผู้เขียนอนุทิน คะเงะโร เป็นที่รู้จักดีในฐานะที่เป็นแม่ของมิทซิทซึนะ อนุทินนี้เป็นเรื่องที่เธอเขียนสะท้อนให้เราเห็นชีวิตสาวในวังในสมัยเฮอังของเธอเอง ว่ามีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร สำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับสมัยเก่าของญี่ปุ่น ในสมัยนั้นคนที่จะขีดเขียนได้ […]

ladies in waiting Heian 2012

“อนุทินรัก” สมัยเฮอังของญี่ปุ่น (1)

สวัสดีค่ะ ทุกคนที่แวะเข้ามาในโรงเรียนเด็กวัดปรียา หรือ เทะระโคะยะ เขียนโดย    ปรียา อิงคาภิรมย์     ตามคำเรียกร้องของนักเรียน นักศึกษา และคนทั่วไปที่แวะเข้าไปเว็บเก่าของโรงเรียน Japaneseisfun.com ที่หายไปทั้งโรงเรียน มีนักศึกษาที่เรียนภาษาญี่ปุ่น และสนใจอยากเรียนรู้เรื่องเกี่ยวกับวัฒนธรรม และวรรณกรรมญี่ปุ่นจำนวนหลายหมื่นคน ตอนนี้ดิฉันพยายามสละเวลาเข้ามาเขียนและเอาเนื้อหาที่คิดว่ามีสาระ และความรู้มาใส่ในโรงเรียนเด็กวัดปรียา สำหรับคนที่สนใจ อยากแสวงหาความรู้เพิ่มเติม หรือ เกร็ดความรู้ทั่วไป บทความนี้ดิฉันเขียนเมื่อ เดือน เมษายนปี พ.ศ.2532( เพียงแค่ 30ปี ที่แล้ว!) […]

9 sakura on the ground 042012

ถ้าเป็นไปได้—อะนะตะ あなた

สวัสดีค่ะ ทุกคนที่แวะเข้ามาเที่ยวชมเก็บเกี่ยวความรู้เล็กๆน้อยๆสำหรับสมอง และเปิดโลกกว้างสำหรับตัวเอง     วันนี้ ขอเอาเพลงที่ อะคิโคะ โคะซะคะ แต่งเอง ร้องเพลงที่เธอแต่งเอง เมื่อ 42  ปีที่แล้ว ตอนที่เธอยังเป็น เด็กนักเรียนญี่ปุ่น ตอนอายุ 16 ปี เธอแต่งเพลง และร้องเพลงจากความรู้สึกของเธอในวัยนั้นได้ซาบซึ้งเพียงไร ฟังกันตอนกลางคืน มีเวลาส่วนตัวเองเงียบๆ หลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน คงช่วยคลายเครียด และได้ข้อคิดอะไรบ้างจากเธอ ตอนนั้น เธออายุเพิ่ง  16 ปี ตอนนั้น […]

fuji5

ความสวยงามตามธรรมชาติ—ดอกฟ้ากับหมาวัด

สวัสดีค่ะ ทุกคนที่แวะเข้ามาเยี่ยมเยียนโรงเรียนเด็กวัดปรียา ดอกฟุจิ ข้างรั้ว ถนนใหญ่แถวบ้าน ในอเมริกา    ภาพที่เห็นเป็นภาพดอกฟุจิ ที่เราต้องนั่งรถผ่านไปที่ทำงานของผู้ร่วมชายคาเดียวกัน ที่ BNL ทุกวันภาพที่เห็นอยู่ไม่ไกลจากแถวบ้าน ตอนที่เคยอาศัยอยู่เมื่อ หกปีที่แล้ว จากบ้านเดินประมาณสิบกว่านาที ตอนแรกคิดว่า ปีนี้คงไม่ได้ยลโฉมดอกฟุจิ เพราะเห็นมีคนออกมาตัดต้นฟุจิ จนโกร๋น เกรียนหมด เห็นแต่รั้วไม้จะพังไม่พังรอมร่อ แต่พอเข้าเดือนเมษายน เริ่มสังเกตเห็นมีกิ่งก้านออกมาที่รั้วไม้ ก็ยังสงสัยว่าแล้วปีนี้จะได้ชมดอกฟุจิหรือเปล่า พออีกสองสามวัน ซึ่งเป็นช่วงที่อากาศอบอุ่นผิดปกติ เมื่อเทียบกับเมื่อปีที่แล้ว ขากลับบ้าน นั่งรถผ่าน ดีใจมาก […]

sunflower

เพลง–ฮิมะวะริ (Sun Flower)

เพลง  himawari (ดอกทานตะวัน) โดย ยูซุเคะ ดอก ฮิมะวะริ ( Sun Flower) ดอกทานตะวัน  แปลโดย:  ปรียา อิงคาภิรมย์ Preeya  Ingkaphirom インカピロム  プリヤー แวะไปฟังกันเอง ได้ที่   https://www.youtube.com/watch?v=rNLjgMfpT6s Aoi sora to kumo     taiyoo tsukama-en-zo Kimi ga iru kara        ore […]

tranquility 500pt

บ้านที่มี ความสุข ความสงบสุข และมั่นคง

สวัสดีทุกคนที่แวะเข้ามาหลบมุม หาเวลาส่วนตัว จากความวุ่นวายในชีวิตประจำวัน แวะเข้ามาอ่านเรื่องต่างๆในโรงเรียนเด็กวัดปรียา วันนี้ ขอเอาตัวอักษรจีนง่ายๆ แต่มากด้วยความหมายมาให้เราได้ชื่นชมกัน tranquility บ้านใดมีผู้หญิงอยู่ในบ้าน บ้านนั้นจะสงบสุข มีความสุข และมั่นคง        ผู้หญิง หรือสตรีเพศ เราอาจจะไม่รู้ว่า อันที่จริง เราเป็นเพศที่มีความสาคัญอย่างมากในบ้านที่เราอาศัยอยู่ตามค่านิยมของคนจีนในสมัยก่อน ที่สะท้อนได้จากความคิดของตัวอักษรคันจิที่ประดิษฐ์ขึ้นมาใช้ในการสื่อความหมาย ผู้ชายไม่ว่าจะครองโสด หรือ แต่งงานแล้ว บางคนและบางครั้ง อาจจะมองข้ามความสำคัญของเพศหญิงในบ้าน และอาจจะไม่เห็นคุณค่าสำคัญของการที่มีเพศหญิงไม่ว่าจะเป็นคุณแม่ พี่สาว และน้องสาวที่อาศัยร่วมกันในชายคาบ้านเดียวกันก็ได้ ทั้งนี้ รวมถึงคุณย่า คุณยาย […]

a boat at BHH2013

ทะเลไร้ผู้คน–ดะเระโมะ อินะอิ อุมิ –เหงา และอ้างว้าง (2)

เนื้อร้องเพลง ‘ทะเลไร้ผู้คน’ 誰もいない海 ดะเระดมะ อินะอิ อุมิ 今はもう秋、誰もいない海 Ima wa moo aki dare mo inai umi ตอนนี้ เข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ทะเลจึงไร้ผู้คน 知らん顔して Shiran kao shite ทำหน้าตา ไม่รู้ไม่ชี้ 人がゆきすぎても ไม่ว่าคนเดินผ่านไปแล้วก็ตาม Hito ga yukisugitemo 私は忘れない Watashi […]

sea without people 1 BHH2013

ทะเลไร้ผู้คน–ดะเระโมะ อินะอิ อุมิ –เหงา และอ้างว้าง (1)

สวัสดี ทุกคนที่แวะเข้ามาเยี่ยมเยือน โรงเรียนเด็กวัดปรียา หรือ เทะระโคะยะ ดิฉันขอทำการบ้านที่มีน้องๆเข้าไปในโรงเรียนเด็กวัดปรียา และอยากให้ช่วยแปลเนื้อร้องของเพลง ‘ทะเลไร้ผู้คน’ หรือ “ดะเระโมะ อินะอิ อุมิ” ที่ดิฉันเคยโพสในโรงเรียนของเรา แต่ตอนนี้ ทุกอย่างที่มีในโรงเรียนเด็กวัดปรียา หายหมดเกลี้ยง อยู่กับธรรมชาติ และอยู่กับทะเล เดินชายหาด  เป็นความสุขเล็กๆน้อยที่มักถูกมองข้าม เลยต้องค่อยๆ เอาเรื่องที่เคยเขียน หรือเรื่องใหม่ๆที่อยากจะเขียน มาโพสให้ทุกท่านที่เข้ามาโรงเรียนเด็กวัดปรียา จะได้เรียน ได้ความรู้ และฟังเพลงนี้ เพื่อเตือนความทรงจำที่ดีในอดีต ตามคำขอของ นก […]