อนุทินรัก สมัยเฮอังของญี่ปุ่น (ตอนจบ)

ศาสนาพุทธนิกายเทนดะอิ และชินงง กล่าวว่า “ผู้หญิงต้องทนทรมานกับบาปดั้งเดิมและอุปสรรคกีดขวาง 5 ประการ (โงะโซ) ซึงกีดขวางทำให้ผู้หญิงไม่อาจหลุดพ้นจากบ่วงกรรม และไปเกิดใหม่ได้ สิ่งที่ผู้หญิงพอจะมีหวังก็คือ การไปเกิดใหม่เป็นผู้ชายเท่านั้น“ ( “Women in Changing Japan, pp.3,5,7.) ทางด้านศาสนา ผู้หญิงถูกดูถูกกดขี่เห็นว่าเป็นสิ่งที่เลวทรามที่ทำให้ผู้ชายไม่อาจไปเกิดใหม่ แม้ว่าใน พระราชบัญญัติไทโฮ ปี ค.ศ. 70 และพระราชบัญญัติโยโรในปี ค. ศ.718 จะมีการระบุห้ามสามี มีภรรยา (ถูกต้องตามกฏหมาย) ได้เกินหนึ่งคน และผู้หญิงยังได้รับการคุ้มครองทางด้านสิทธิจากกฏหมายในสมัยนั้น […]

อนุทินรัก สมัยเฮอังของญี่ปุ่น (5)

สถานภาพของผู้หญิงในสมัยเฮอัง จาก อนุทิน คะเงะโร ภาพพจนของผู้หญิงญี่ปุ่น ที่ห่อหุ้มตัวเองในชุดกิโมโนที่ทอด้วยผ้าไหมอย่างดี หลากสี หลายชั้น ที่ทอด้วยไหมและสีสันที่สวยงาม กว่าจะออกมาเป็นกิโมโนะ ให้คนได้ใส่ เพียงแค่เดินผ่านก็อดทึ่งในความสวยงามที่แปลกตา ประณีต ละเอียด ด้วยสีสันที่เลือกเฟ้น เป็นความสวยงามที่มีทั้งความสง่างาม ทั้งหรูหรา แม้กิโมโน ราคาแพงๆอาจจะปักด้วยดิ้นทองก็ตาม แต่ก็เป็นความสวยงามที่ไม่ได้ฉูดฉาด หรือใช้สีฉาบฉวย แต่เป็นความสวยงามที่มีความวิจิตร พิสดาร ไม่อาจจะบรรยายเป็นคำพูดได้ แต่เป็นที่น่าเสียดายที่ว่า นับวันคนญี่ปุ่นที่จะใส่ชุดกิโมโนให้เห็นเหมือนเมื่อสี่สิบปีก่อน ยิ่งวันยิ่งมีให้เห็นน้อยลงทุกที ภาพพจน์ของผู้หญิงญี่ปุ่นในสมัยโบราณที่ห่อหุ้มด้วยชุดกิโมโน และสถานภาพทางสังคมของผู้หญิงญี่ปุ่นในอดีต หรือแม้แต่ปัจจุบันก็ยังเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ของคนทั่วไป […]

อนุทินรัก สมัยเฮอังของญี่ปุ่น (4)

ก่อนที่ดิฉันจะอ่านหนังสือเล่มนี้ ขนาดชื่อ เรื่อง อนุทิน คะเงะโร ดิฉันยังมืดแปดด้านไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร มีและความหมายอะไร หนังสืออนุทินเล่มนี้ แปลมานานอ่านมาตั้งแต่สมัยไปเรียนที่อเมริกา ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า ‘The Gossamer Years’ แปลโดย Edward Seidensticker จากนั้นก็มีหลายเล่มที่แปลออกมาใหม่ แต่เล่มที่อ่านคือเล่มที่แปลโดย ไซเดนสติกเกอร์ เพราะฉบับภาษาญี่ปุ่น คงไม่มีใครอ่านได้ แม้แต่คนญี่ปุ่นปัจจุบัน เพราะเป็นภาษาเก่าดั้งเดิมในสมัยเฮอัง คะเงะโร นิคคิ คะเงะโร นิคคิ หรือ อนุทิน คะเงะโร […]

girls' day March32015

อนุทินรัก สมัยเฮอังของญี่ปุ่น (2)

เมื่อตอนที่ไปเรียนที่ญี่ปุ่น เมื่อเกือบสีสิบปีที่แล้ว ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านในเว็บนี้ คงรู้สึกขำว่า เอาเรื่องโบราณอะไรมาเล่า แต่สำหรับดิฉันเอง  เรื่องที่จะเขียนเหมือนเรื่องที่เพิ่งเกิดเมื่อไม่นานมานี้เอง เพราะดิฉันได้รับความประทับใจ และความรู้มากมายจากสิ่งที่ดิฉันไม่ค่อยจะเห็นในบ้านเรา คือ คนญี่ปุ่นเป็ฯชนชาติที่รักธรรมชาติ ชอบเขียนและส่งโปสการ์ดให้แก่กัน ในโอกาสและเทศกาลต่างๆ เวลาจะขึยนคำขอบคุณไม่จำเป็นต้องใช้การ์ดขอบคุณแบบตะวันตก เขาซื้อการ์ดอะไรก็ได้ที่เขาคิดว่า สามารถแสดงความรู้สึกขอบคุณเขาได้ ดิฉันมีโอกาสอาศัยกินอยู่ในบ้านครอบครัวชาวญี่ปุ่น มีโอกาสเห็นคนญี่ปุ่นมองผู้หญิงอย่างไร ตอนที่ดิฉันได้ทุนไปเรียนที่ญี่ปุ่น ตอนนั้น ดิฉันกำลังสร้างฝัน บอกกับตัวเองว่า จากนี้ไปเราจะได้เรียนภาษาญี่ปุ่นในประเทศญี่ปุ่น ดิฉันจะได้เรียนและตักตวงความรู้ให้มากที่สุด คนญี่ปุ่นไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว เจอหน้าดิฉันมักจะถามว่า ‘ยังไม่แต่งงานหรือ’ พอใครถามคำถามนี้ทีไร ดิฉันจะอดรู้สึกตะหงิดๆยังไงชอบกล ‘นี่ฉันจะมาเรียนต่อ […]

Ajahn Jayasaro

การคาดการณ์ บางอย่างในปีใหม่ 2020 โดย พระอาจารย์ ชยสาโร

สวัสดีค่ะ ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่าน เข้ามาหาความรู้เล็กๆน้อยจากเว็บ เด็กวัดปรียา หรือ terakoya (寺子屋) ขอนำการคาดการณ์หรือคำทำนาย ที่เพื่อนรักคนหนึ่งโพส มาให้ทุกคนได้อ่าน ดิฉันขอถือโอกาส แปลจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยให้อ่านกัน สำหรับภาคภาษาอังกฤษ มีโพสไว้ให้อ่านเช่นกัน จะได้เก็บไว้เป็นของขวัญปีใหม่ สำหรับเราทุกคนจาก พระอาจาร์ ชยสาโร การคาดการณ์ บางอย่างในปีใหม่ 2020 โดย พระอาจารย์ ชยสาโร ไม่ว่าอะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้น สิ่งที่จะเกิดขึ้น จะไม่เหมือนกับที่คุณคิดว่าจะเกิดขึ้น ความสุขในปีใหม่ 2020 จะขึ้นกับอะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้นน้อยลง แต่จะขึ้นกับว่าคุณจะรับมือกับอะไรก็ตามที่จะเกิดขึ้นอย่างไร […]

DSC02229

เรื่องสั้น โทษใครดี (ตอนจบ)

      “เขาไม่ใช่พ่อแก“ แม่แผ็ดเสียงออกมาด้วยความโกรธพร้อมกับปัดมือข้าพเจ้าที่ดึงผ้ากันเปื้อนอยู่ แม่ผลักข้าพเจ้าออกไปให้พ้นตัวแม่ เป็นครั้งแรกในชีวิตข้าพเจ้าที่ข้าพเจ้าเห็นตาของแม่แปลกประหลาดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ความกลัวอย่างสุดขีดที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ ทำให้ข้าพเจ้าต้องวิ่งเร่มาขอความช่วยเหลือจากแม่นั้นแม่กลับกลายเป็น “คนแปลกหน้า“ แม่พูดกับข้าพเจ้าราวกับว่าแม่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าข้าพเจ้าเป็นลูกที่วิ่งมาขอความช่วยเหลือจากแม่ แม้ว่าข้าพเจ้าจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จากน้ำเสียงของแม่ข้าพเจ้ารู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าพเจ้าหายใจไม่ออก ช่วงวินาทีต่อมาเป็นช่วงวินาทีที่ข้าพเจ้าสับสนที่สุด แม่พูดออกมาว่า ”เขาไม่ใช่ พ่อแก” แม่ไม่รักลูกอีกแล้วหรือ ลูกทำอะไรผิดหรือแม่ หรือว่าพ่อทำอะไรผิดหรือ แม่พูดอะไรออกมาว่า ”เขาไม่ใช่ พ่อแก” ทำไมแม่ปัดมือข้าพเจ้าแทนที่แม่จะสวมกอดข้าพเจ้าและช่วยปัดเป่าความกลัวที่ข้าพเจ้ามีอยู่ให้หมดไป ทำไมแม่ไม่รีบไปช่วยพ่อ ทำไมแม่ไม่เปลี่ยนอารมณ์เสียของแม่ และทำไมแม่ ไม่ยอมไปช่วยพ่อ ในขณะนั้นข้าพเจ้าจำแม่ไม่ได้ ข้าพเจ้าไม่รู้ว่า ข้าพเจ้ารู้จักแม่ แม้ว่าข้าพเจ้าจะไม่รู้ว่าข้าพเจ้ามีอารมณ์ความรู้สึกอย่างไร แต่ที่ข้าพเจ้าจำได้อย่างแน่ชัดก็คือ ข้าพเจ้ารู้สึกหน้ามืดและวิงเวียนไปหมด มีอะไรบางอย่างที่ข้าพเจ้าไม่อาจจะอธิบายได้แต่ข้าพเจ้ารู้แต่ว่าภาพที่ข้าพเจ้าเห็นนั้นกลับชัดเจนกว่าแต่ก่อนที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตข้าพเจ้า แม้ว่าฟังแล้วจะรู้สึกแปลกๆก็ตาม […]

6 church 2012

เรื่องสั้น โทษใครดี (2)

ดิฉันแปลเรื่อง โทษใครดี  เรื่องนี้และตีพิมพ์ในวารสาร เพื่อนหนังสือ  ปีที่ 4 ฉบับที่ 40 พ . ศ.  2537 ( เมื่อ 25 ปีที่แล้ว) ————- ข้าพเจ้ารำลึกถึงอดีตที่แสนขมขื่น ส่วนใหญ่จากความทรงจำวันเก่าๆที่ขมขื่นของข้าพเจ้าเหล่านั้นมีอิทธิพลในการหล่อหลอมทำให้ร่างกายและจิตใจของข้าพเจ้าโตขี้นมาเป็น…. ข้าพเจ้าในปัจจุบัน ทั้งที่ชีวิตในวัยเด็กของข้าพเจ้าเป็นดังที่รู้กันดีก็ตาม ข้าพเจ้าพยายามอย่างยิ่งที่จะพัฒนาตัวเองให้เป็น “คนปกติธรรมคาคนหนึ่ง” ถ้าคำพูดนี้เป็นคำพูดที่ยอมรับได้ หรือถ้าคำพูดนี้จะใช้กล่าวถึงคนปกติธรรมดาอย่างคลุมเครือไม่ชัดเจนหรือประเภทใดก็ตาม ข้าพเจ้าเชื่อว่าข้าพเจ้าเป็น”คนปกติธรรมคาคนหนึ่ง” แม้ว่าบุคลิกภาพของข้าพเจ้า ไม่ค่อยจะเป็นไปตามที่ข้าพเจ้าปรารถนาทีเดียวนัก ด้วยรูปร่างที่สูงและผอม แก้มตอบ แต่ข้าพเจ้าก็ยังคงเป็นมนุษย์ที่ใช้การ ใช้งานได้ และมีความถ่อมตัว […]

Kamakura 3

ซะโนะ อะมิ–สาวน้อยผู้นี้ อยากบอกอะไรแก่ชาวโลก (2)

ดิฉัน ขออนุญาตแปลเนื้อเพลงให้เข้ากับความรู้สึกที่เธออยากถ่ายทอดให้เรามากที่สุด ก่อนฟัง ขอให้เวลาเงียบๆสำหรับตัวเอง เพื่อจะได้เข้าซึ้งถึง สิ่งที่ ซะโนะ อะมิ อยากฝากทุกท่านที่เข้ามาฟังในโรงเรียนเด็กวัดปรียา และชาวโลก คือ อะไร ขอเชิญฟังกันตามสบาย และหวังว่าทุกคนคงมีกำลังใจ และเห็นคุณค่าชีวิตของเราเองมากขึ้น

mitsuo

ขยันแจกกันจัง! (2)

เรื่องราวเกี่ยวกับ นามบัตร ที่มิทซึโอะเขียน ด้วยคำสั้นๆ แต่ลุ่มลึกว่า พระพุทธเจ้า และเจ้าแม่กวนอิม ยังไม่มีนามบัตรใช้เลย แต่ไฉนคนญี่ปุ่น จึงให้ความสำคัญกับนามบัตรอย่างมาก จากสมัยที่ดิฉันไปเรียนและทำงานที่ที่ปุ่นเมื่อสี่สิบกว่าปีที่แล้ว คนไทยและชาวตะวันตกไม่มีประเพณีหรือวัฒนธรรมการที่ต้องแจกนามบัตร เวลาที่เจอหน้าคนที่เรารู้จักเป็นครั้งแรก หรือเวลาที่ไปติดต่อธุรกิจ แต่ตอนนี้ ชาวตะวันตกที่ติดต่อธุรกิจกับญี่ปุ่น หรือแม้แต่คนไทย ที่ทำการค้า และธุรกิจกับคนญี่ปุ่น ก็ยังมีนามบัตรพกไว้แจก ไม่เหมือนสมัยตอนเมื่อสี่สิบกว่าปีที่แล้ว ที่คนไทยยังไม่นิยมแจกนามบัตร แต่ตอนนี้แจกนามบัตรกันจนเป็นเรื่องธรรมดา ดิฉันเองตอนที่ทำงานในประเทศญี่ปุ่น ในปีหนึ่งต้องจ่ายเงินค่าพิมพ์นามบัตร จำนวนประมาณ ห้าร้อยใบจึงจะพอแจก ตอนนี้ สบายที่สุด ไม่ต้องมีนามบัตรใดๆทั้งสิ้น ชีวิตเรียบง่ายขึ้นมากทีเดียว (มีต่อ) […]

ยี่ปุ่น

มองแดนซากุระ–ดอกซากุระกับคนญี่ปุ่น (จบ)

คนญี่ปุ่นไม่มีจิตใจหรือ ทำไมคนญี่ปุ่นจึงใจเย็นได้เหมือนกับไม่มีเรื่องร้ายแรงใดๆเกิดขึ้น ซึ่งถ้าเป็นประเทศอื่น คงมีการปล้นร้านค้า ก่อการจราจลตามที่ได้ข่าวกันบ่อยๆ อะไรทำให้คนญี่ปุ่นแสดงออกมาในลักษณะที่ว่านี้ คนญี่ปุ่นไม่มีชีวิตจิตใจ ไม่รู้จักเจ็บปวดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเลยหรือ คำตอบที่คนทั่วโลกสงสัย แม้แต่นักข่าวต่างประเทศบีบีซีก็ยังงง แต่ก็หาคำตอบไม่ได้ ตลอดจนหน่วยกู้ภัยที่เข้าไปในโรงงานไฟฟ้านิวเคลียร์ เขาเหล่านั้นไม่รักชีวิตและไม่ห่วงครอบครัวตัวเองหรือ “ญี่ปุ่น บทเรียนหลังคราบน้ำตา หัวใจไม่แพ้ที่โลกต้องเอาเยี่ยงอย่าง”  ยังจำได้ตอนที่เกิดเหตุการณ์ เขียนด้วยความรู้สึกที่เศร้า สลดใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อย่างมาก ความรู้สึกรักและผูกพันกับคนญี่ปุ่น และประเทศญี่ปุ่น ทำให้มีพลังเขียนได้สำเร็จ   ดิฉันได้รับทาบทามจากสำนักพิมพ์ อมรินทร์ ให้ช่วยเขียน หนังสือ “ญี่ปุ่น บทเรียนหลังคราบน้ำตา หัวใจไม่แพ้ที่โลกต้องเอาเยี่ยงอย่าง” หลังจากเกิด […]