First image

อาลแบร์ กามูว์–เพียงแค่เดินข้างฉัน

สวัสดี ทุกคนที่แวะเข้ามาหามุมสงบ เงียบ หาอะไรที่อยากอ่าน เชิญตามสบาย เวลาส่วนตัวที่แสนหาได้ยากในสังคมปัจจุบัน ดอกมะลิ ที่แสนน่ารัก  เดินผ่าน เมื่อยิ้มให้กัน  ก็ต้องทักทายด้วยการเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก      วันนี้มีโอกาสอ่านคำคมที่ตัวเองเก็บไว้นานปี ตอนสมัยอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย ทำให้อดคิดถึง อาลแบร์ กามูว์ ไม่ได้  เพราะดิฉันเห็นคำคมของเขา ที่คนนำมาเขียนใน stained glass panels แผงกระจกสี พออ่านคำคมของ กามูว์ ก็ต้องรีบคว้าและซื้อจาก Flee market ราคา […]

mitsuo

ขยันแจกกันจัง! (2)

เรื่องราวเกี่ยวกับ นามบัตร ที่มิทซึโอะเขียน ด้วยคำสั้นๆ แต่ลุ่มลึกว่า พระพุทธเจ้า และเจ้าแม่กวนอิม ยังไม่มีนามบัตรใช้เลย แต่ไฉนคนญี่ปุ่น จึงให้ความสำคัญกับนามบัตรอย่างมาก จากสมัยที่ดิฉันไปเรียนและทำงานที่ที่ปุ่นเมื่อสี่สิบกว่าปีที่แล้ว คนไทยและชาวตะวันตกไม่มีประเพณีหรือวัฒนธรรมการที่ต้องแจกนามบัตร เวลาที่เจอหน้าคนที่เรารู้จักเป็นครั้งแรก หรือเวลาที่ไปติดต่อธุรกิจ แต่ตอนนี้ ชาวตะวันตกที่ติดต่อธุรกิจกับญี่ปุ่น หรือแม้แต่คนไทย ที่ทำการค้า และธุรกิจกับคนญี่ปุ่น ก็ยังมีนามบัตรพกไว้แจก ไม่เหมือนสมัยตอนเมื่อสี่สิบกว่าปีที่แล้ว ที่คนไทยยังไม่นิยมแจกนามบัตร แต่ตอนนี้แจกนามบัตรกันจนเป็นเรื่องธรรมดา ดิฉันเองตอนที่ทำงานในประเทศญี่ปุ่น ในปีหนึ่งต้องจ่ายเงินค่าพิมพ์นามบัตร จำนวนประมาณ ห้าร้อยใบจึงจะพอแจก ตอนนี้ สบายที่สุด ไม่ต้องมีนามบัตรใดๆทั้งสิ้น ชีวิตเรียบง่ายขึ้นมากทีเดียว (มีต่อ) […]

aida mitsuo 150pt

ขยันแจกกันจัง! (1)

สวัสดีค่ะ เด็กวัดโรงเรียนปรียาทุกคน วันนี้ ขอนำเรื่อง นามบัตร  ที่เคยโพสในเว็บ โรงเรียนเด็กวัดปรียาที่จ้อมูลหายไปหมดแล้ว หรือในเว็บ japaneseisfun.com ที่เรากำลังแวะเข้ามาอ่าน คนไทยที่ไม่เคยไปญี่ปุ่น หรือแม้ว่าจะเคยไปเที่ยวที่ญี่ปุ่น มีเพื่อนญี่ปุ่น หรือแม้แต่ทำงาน หรือทำธุรกิจร่วมกับคนญี่ปุ่น ก็คงอยากรู้ว่า นามบัตร ที่เราเจอหน้าคนญี่ปุ่นที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก เราก็จะได้นามบัตรของคนที่เราเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก ติดมือกลับมา ดิฉันอยู่ญี่ปุ่นมายี่สิบกว่าปี ตอนนี้มาอาศัยอยู่ที่อเมริกา เมื่อมองกลับไป ก็ยังคิดว่า คนญี่ปุ่น มีอะไรที่แปลกไม่ค่อยเหมือนชาติอื่น ดังนั้น เราคงสงสัยว่า ทำไมคนญี่ปุ่นจึงแจกนามบัตรทุกครั้งที่เจอหน้าคนเป็นครั้งแรก นามบัตรมีความสำคัญมากน้อยเพียงไร —– みつを  มิทซึโอะ […]

ต้นกล้วย บะโช

บะโช กระท่อมน้อย และต้นกล้วย (ตอนจบ)

จากบทกวีนี้ เราคงจะเห็นได้ว่า เขามีความสัมพันธ์ทางด้านจิตใจที่แน่นแฟ้น ตลอดจนความรู้สึกร่วมกับต้นกล้วยซึ่งปลูกไว้หน้ากระท่อมของเขา คงเป็นเสมือนเพื่อนคนเดียวของเขาในคืนฝนตก คนที่ไปมาหาสู่เขา ส่วนใหญ่คงจะมองเห็นต้นกล้วย เพราะปลูกสูงโด่เด่อยู่หน้ากระท่อม คนที่ไปมาหาสู่เขาคงมองว่า ต้นกล้วยนั้นก็คงเป็นเพียงต้นกล้วยธรรมดาต้นหนึ่งเท่านั้น บางคนอาจจะเห็นความผูกพันที่เขามีต่อต้นกล้วยที่ปลูกหน้ากระท่อมของเขาว่าคงไม่ใช่ต้นกล้วยธรรมดา หลังจากที่เขาย้ายเข้าไปอยู่ในกระท่อมหลังนั้น คนที่ไปมาหาสู่บะโช จะเรียกว่า ‘กระท่อม’แต่พอเห็นว่าบะโชมีความผูกพัน และรักต้นกล้วยต้นนั้นอย่างมาก คนที่ไปมาหาสู่ก็เลยตั้งชื่อกระท่อมหรือบ้านพักของเขา เวลาที่พูดถึงกระท่อมของเขาว่า  บะโช 芭蕉(ばしょう) หรือ ‘ต้นกล้วย’ จากนั้นมา คนที่ไปมาหาสู่แทนที่จะเรียกว่า ‘กระท่อม’กลับเปลี่ยนไปใช้ชื่ออาจารย์ที่สอนบทกวีให้พวกเขาว่า ‘อาจารย์ บะโช’หรือ ‘อาจารย์ต้นกล้วย’ นั่นเอง ซึ่งบะโช เองก็ไม่ปฏิเสธเวลาที่คนเรียกเขาจากชื่อเล่นนี้ เพราะตัวเขาเองก็มีใจรักผูกพันกับต้นกล้วยต้นนั้นอย่างมาก จากนั้นมาชื่อ  บะโช 芭蕉(ばしょう)  จึงเป็นไม่ใช่เป็นเพียงชื่อของ กระท่อมที่มีต้นกล้วยเท่านั้น แต่ยังเป็นชื่อเล่นของเขาอีกด้วย […]

บะโช และกระท่อมน้อย (2)

บะโชอาศัยอยู่ในกระท่อมนี้คนเดียว ยามที่ไม่มีแขก หรือยามที่ไม่มีใครไปเยี่ยม เขาจะนั่งมองต้นกล้วยที่สูงโด่เด่อยู่หน้ากระท่อมของเขาอย่างเงียบๆ และนั่งทอดอารมณ์กับเสียงลมพัดที่พัดมากระทบใบของต้นกล้วย บรรยากาศแห่งความเงียบ และความเหงาจะทวีคูณมากขึ้นในคืนที่ฝนตก เสียงฝนตกที่ตกลงมากระทบหลังคากระท่อมที่รั่ว เสียงน้ำฝนที่หยดเป็นช่วงๆอย่างไม่ต่อเนื่อง ลงมาในอ่างใบเล็กที่เขาวางไว้รองรับน้ำฝนบนพื้น คงเป็นเสียงเดียวที่เป็นเสมือนเพื่อนของเขาในยามค่ำคืนที่ฝนตก เสียงน้ำฝนที่หยดดังติ๋ง ติ๋ง หยดลงมาทีละหยดสองหยดอย่างไม่ต่อเนื่อง ลงในอ่างใบเล็ก สำหรับโสตประสาทการรับเสียงของกวีผู้ซึ่งนั่งฟังเสียงอย่างเงียบคนเดียวในกระท่อม ท่ามกลางแสงไฟริบหรี่จากตะเกียงในห้องแคบๆเล็กๆ เสียงน้ำฝนจากหลังคาที่รั่วที่หยดลงลงมากระทบกับอ่างใบเล็กที่วางอยู่บนพื้นในคืนฝนอย่างเช่นคืนนี้ เสียงของน้ำฝนแต่ละหยดที่หล่นลงมากระทบอ่างใบเล็กคงไม่ต่างอะไรกับเสียงประสานที่เข้ากันได้อย่างดีกับเสียงดังจากลมที่พัด ทำให้ได้ยินเสียงดังของใบต้นกล้วยที่ยืนโด่ต้านเสียงลมที่พัดมาอย่างแรงจากทะเลข้างนอกกระท่อม ท่ามกลางสายฝน และเสียงน้ำฝนที่หยดผ่านลงมาจากหลังคารั่วของกระท่อม สำหรับกวีเอกอย่างบะโช คงไม่ใช่เสียงที่ก่อความน่ารำคาญแก่หูของเขาเช่นคนทั่วไป แต่กลับก่อเกิดเป็นบทกวี ที่เข้ากับบรรยากาศในคืนนั้น และขณะนั้นได้อย่างดีเยี่ยม ———— บะโชนั่งฟังเสียงฝน จากหลังคารั่ว  ในกระท่อมที่เงียบเหงา […]

ต้นมะพร้าว

บะโช คือ ใคร? (1)

สวัสดีค่ะ ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและแสวงหาความรู้เกี่ยวกับญี่ปุ่นใน โรงเรียนเด็กวัดปรียา บทความนี้เขียนโพสเมื่อ ปี 2011 ในโรงเรียนเด็กวัดปรียา ที่ถูกแฮ็ก หายไปทั้งโรงเรียน แต่มีเก็บไว้ เลยเอามาให้อ่านกัน เป็นความรู้ ตามคำเรียกร้องของแฟนๆที่แวะเข้าไปเรียน มีคนอยากรู้ว่า บะโช มีความเป็นมาอย่างไร วันนี้ ขอนำเรื่องบะโชที่เขียนไปแล้วมาให้อ่านกันอีกครั้ง โดยส่วนตัวแล้ว ไม่มีความสามารถในการแต่งไฮคุ แต่ชอบบทกวี และสุภาษิตต่างๆ วันนี้ เลยไปเรียบเรียงใหม่ และเอามาให้ทุกคนในเว็บที่มีความสามารถทางด้านการแต่งโคลง กลอน ได้อ่านเรื่องเกี่ยวกับ ความเป็นมาของชื่อกวีเอกญี่ปุ่น ถือว่าเป็นเกร็ดความรู้เล็กๆน้อยๆที่มาแบ่งปันกัน ————————– […]