เรื่องสั้น โทษใครดี (2)

ดิฉันแปลเรื่อง โทษใครดี  เรื่องนี้และตีพิมพ์ในวารสาร เพื่อนหนังสือ  ปีที่ 4 ฉบับที่ 40 พ . ศ.  2537 ( เมื่อ 25 ปีที่แล้ว) ————- ข้าพเจ้ารำลึกถึงอดีตที่แสนขมขื่น ส่วนใหญ่จากความทรงจำวันเก่าๆที่ขมขื่นของข้าพเจ้าเหล่านั้นมีอิทธิพลในการหล่อหลอมทำให้ร่างกายและจิตใจของข้าพเจ้าโตขี้นมาเป็น…. ข้าพเจ้าในปัจจุบัน ทั้งที่ชีวิตในวัยเด็กของข้าพเจ้าเป็นดังที่รู้กันดีก็ตาม ข้าพเจ้าพยายามอย่างยิ่งที่จะพัฒนาตัวเองให้เป็น “คนปกติธรรมคาคนหนึ่ง” ถ้าคำพูดนี้เป็นคำพูดที่ยอมรับได้ หรือถ้าคำพูดนี้จะใช้กล่าวถึงคนปกติธรรมดาอย่างคลุมเครือไม่ชัดเจนหรือประเภทใดก็ตาม ข้าพเจ้าเชื่อว่าข้าพเจ้าเป็น”คนปกติธรรมคาคนหนึ่ง” แม้ว่าบุคลิกภาพของข้าพเจ้า ไม่ค่อยจะเป็นไปตามที่ข้าพเจ้าปรารถนาทีเดียวนัก ด้วยรูปร่างที่สูงและผอม แก้มตอบ แต่ข้าพเจ้าก็ยังคงเป็นมนุษย์ที่ใช้การ ใช้งานได้ และมีความถ่อมตัว […]

เรื่องสั้น โทษใครดี (1)

สวัสดี ทุกคนที่แวะเข้ามาในโรงเรียนเด็กวัดปรียา หวังว่าคงได้สาระความรู้ไม่มากก็น้อยจากเว็บไซด์ www.japaneseisfun.com โรงเรียนเด็กวัดปรียา ภาพโบสถ์ในอเมริกาตอนไปเที่ยว พอดีไปเจอบทความที่เคยแปลให้เพื่นชาวอเมริกันที่เคยสอนในมหาวิทยาลัยเอเชีย ทำให้เรามีโอกาสรู้จัก เวลาไปกินข้าวที่โรงอาหารของอาจารย์ แลร์รี่ เป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษ เขาเป็นคนที่คุยสนุก ท่าทางร่าเริง แต่นัยน์ตาของเขา เวลามองจะให้ความรู้สึกเศร้าๆยังไงชอบกล แลร์รี่เป็นคนที่ใจกว้าง และให้ความช่วยเหลือคนอื่นดี เขาเคยเป็นสถาปนิกที่มีอาชีพ ร่ำรวย เคยสร้างบ้านใหญ่โต เขาเคยแต่งงานกับภรรยาอยู่กันได้ไม่กี่ปี แลร์รี่เล่าให้ฟังว่า อยู่ๆวันหนึ่ง ภรรยาก็บอกกับเขาว่า เขาเบื่อชีวิตแบบที่เป็นอยู่ และเปลี่ยนใจขอแยกย้ายไปใช้ชีวิตในเมืองแทนที่จะอยู่ในชนบทใกล้ชายหาด เป็นชีวิตที่น่าเบื่อ และขอหย่ากับเขา หลังจากนั้น เขาขายบ้านที่เขาสร้างเองแพราะเขาเคยเป็นสถาปนิกมาก่อน […]