生き甲斐 อิคิงะอิ คุณค่าของการมีชีวิต (จบ)

อิคิงะอิ ไม่ใช่สิ่งที่เราฝึกได้ แต่อิคะงะอิ เป็นสิ่งที่คนๆนั้นจะต้องแสวงหา ในอีกนัยหนึ่ง อิคะงะอิ นอกจากจะหมายถึงการรู้คุณค่าของชีวิตที่ตัวเองมีอยู่ ในขณะเดียวกัน อิคิงะอิ ก็ไม่ต่างอะไรกับ “จุดมุ่งหมายของชีวิต” ที่ทุกคนอาจจะหาเจอได้อย่างง่ายดาย แต่บางคนทั้งชีวิตอาจจะหาไม่เจอ หรือ ไม่มีอะคิงะอิก็ได้ ดังนั้น การที่ใครคนใดคนหนึ่งมี อิคะงะอิ ถือว่า โชคดี เพราะอิคิงะอิ จะเป็นเหมือน “เข็มทิศที่พาคนๆนั้นไปสู่เป้าหมายหรือ จุดมุ่งหมายของชีวิตที่ตัวเองต้องการก็ได้” เมื่อเป็นเช่นนั้น อิคิงะอิ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะเปลี่ยนแปลงก็ได้ตามเวลาและตามอายุก็ได้ เช่น หนุ่มสาว หรือคนส่วนใหญ่อยากและดิ้นรนที่จะเข้าไปทำงานในบริษัทหรือองค์กรใหญ่ๆ […]

生き甲斐 อิคิงะอิ คุณค่าของการมีชีวิต (5)

อีกเรื่องที่เกี่ยวกับ อิคิงะอิ อย่างมากก็คือ การที่คนญี่ปุ่นให้ความสนใจและใส่ใจกับปัจจุบันที่คนญี่ปุ่นมีชีวิตอยู่ หรือ “present moment” ในภาษาอังกฤษ จึงไม่แปลกที่ไปญี่ปุ่นใหม่ๆ คนญี่ปุ่นพอเจอหน้ากัน มักจะถามอีกฝ่ายว่า งานยุ่งมั้ย  จะไม่มีใครตอบว่า ไม่ยุ่ง หรือ สบายๆ วันๆไม่ได้ทำอะไรแบบคนไทยบางคน ที่มีค่านิยมว่า คนมีเงิน ไม่ต้องทำอะไรก็ได้ หรือมีเงินมีทองเมื่อไร จะได้ไม่ต้องทำงานหนัก คนญี่ปุ่นจะทำตัวให้ยุ่งกับการทำอะไรมากมายที่ตัวเองชอบ บางคนทำงานหนักทุกวัน แต่ก็ยังหาเวลาไปเรียนจัดดอกไม้ ไปเรียนโนห์ หรือบางคนก็ไปเรียนทำอาหารไทย เป็นต้น เพราะเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ ได้รู้จักเพื่อน […]

生き甲斐 อิคิงะอิ คุณค่าของการมีชีวิต (4)

หลังจากที่เขียนเรื่องเกี่ยวกับ 生き甲斐 อิคิงะอิ ตามที่มี 10  ข้อ แต่ในที่นี้ ขอนุญาตเขียนรวมเพื่อให้เห็นภาพกว้างๆของ อิคิงะอิ ในที่นี้ สิ่งที่ประทับใจอย่างมาก และสงสัยตั้งแต่ตอนไปญี่ปุ่นใหม่ๆก็คือ ตั้งแต่สมัยที่ไปเรียนญี่ปุ่นใหม่ๆ หน้าร้อน เราจะพากันไปไฮกิ้ง ไม่ไปกับเพื่อน ทางมหาวิทยาลัย ก็จะมีเงินสนับสนุนให้ทางมหาวิทยาลัย พานักศึกษาที่ได้รับทุนรัฐบาลญี่ปุ่น หรือไม่ก็ให้นักศึกษาทุนส่วนตัวให้ ร่วมเดินทางไปท่องเที่ยวพักผ่อนตามแหล่งธรรมชาติต่างๆ ที่ทางมหาวิทยาลัยพาไป เที่ยวด้วยราคาถูกเพราะมีเงินสนับสนุนจากทางรัฐบาล เช่น ไปปีน ไปเที่ยวหมู่บ้าน หรือไม่ก็ไปเที่ยวตามต่างจังหวัด เพื่อไปเที่ยวชมพิพิทธภัณฑ์ หรือ สถานที่สาธิตการทำเส้นอุดงหรือเส้นโซะบะให้ดู […]

生き甲斐 อิคิงะอิ คุณค่าของการมีชีวิต (3)

ขอเอาเรื่องที่คนเขียนเกี่ยวกับ อิคิงะอิ ที่โพสมาให้อ่าน Stay active; don’t retire กระตือรือร้นกับชีวิตแบบไม่มีวันเกษียณ ขอยกตัวอยางตัวเองที่ ไม่เห็นด้วยว่า ทำไมคนเราต้องมีเกษียณด้วย เรื่องการ เกษียณ จึงเป็นเหมือนการยัดเยียดจากสังคม ที่กำหนดว่า เราทุกคนทำงานแล้วต้องเกษียณเมื่ออายุ 60หรือ 65 ปี  ตามที่เราเห็นๆกัน บางคนเกษียณแล้วอาจจะแข็งแรงกว่าคนที่ยังไม่ได้เกษียณ แต่ตัวเอง เนื่องจากไม่สนใจ หรือให้ความสำคัญกับเรื่อง เกษียณ ก็เลยเกษียณ ตัวเอง เมื่ออายุ หา 51 […]

japanese house at Tokyo Edo 2013

生き甲斐 อิคิงะอิ คุณค่าของการมีชีวิต (2)

จากการดูหนังสารคดีที่ไปถ่ายทำคุณยาย ทซิบะ แม้แต่ตอนนี้ ยังจำชื่อ ยายได้แม่นยำด้วยความประทับใจ ตั้งแต่เมื่อสี่สิบหกปีที่แล้ว เพราะยายทซิบะ อายุเกือบแปดสิบปี ตื่นแต่เช้า หลังงอ ตัวเล็กๆ แต่ยายทซิบะ จะลุกขึ้นมาดูแลสวนผักที่ยายปลูกไว้ ยายทซิบะ จะตื่นแต่เช้า ตอนตีสี่ ถามว่าทำไมต้องรีบตื่นมาแต่เช้า ยายตอบว่า มีความรู้สึกที่ดีที่ได้ตื่นก่อนคนอื่นในบ้าน ในขณะที่คนอื่นยังนอนหลับอยู่ ทำให้รู้สึกว่า ชีวิตแต่ละวัน มีโอกาสทำอะไรได้มากกว่าคนอื่น ทั้งที่ยายไม่ต้องตื่นขึ้นมาก็ได้ แต่เพราะยายเห็นจากการดูหนังสารคดีที่ไปถ่ายทำคุณยาย ทซิบะ แม้แต่ตอนนี้ ยังจำชื่อ ยายได้แม่นยำด้วยความประทับใจ ตั้งแต่เมื่อสี่สิบหกปีที่แล้ว […]

autumn in Tokyo dec2013 500pt

生き甲斐 อิคิงะอิ คุณค่าของการมีชีวิต (1)

สวัสดีค่ะ ทุกคนที่แวะเข้ามาในโรงเรียนเด็กวัดปรียา ขอแวะเข้ามาทำการบ้านที่อยากจะแบ่งปัน เรื่อง 生き甲斐 หรือ อิคิงะอิ มี 4 พยางค์  ก่อนที่จะเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ ขอเขียนให้เข้าใจร่วมกัน กับที่มาที่ไปของ คำว่า生き甲斐 หรือ อิคิงะอิ ก่อน เพื่อจะได้เข้าใจง่ายขึ้น ที่คนส่งมาให้อ่าน คนไทยจะเขียนทับเป็นภาษาไทยว่า  IKIGAI (อิคิไก)  ขอเขียนให้คนไทยที่ไม่ได้เรียนหรือไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นทราบว่า ในภาษาญี่ปุ่น ไม่มีเสียง  ที่ออกเสียงเป็น  ก  เหมือนในภาษาไทย และคำนี้ออกเสียงที่ถูกต้องคำนี้ จะมีทั้งหมด […]

เรื่องราว ทฤษฎี เบื้องหลัง ความเป็นมาของการเปิดประเทศ กึ่งเปิดกึ่งปิด

เรื่องราว ทฤษฎี และความเป็นมาของการเปิดประเทศ กึ่งเปิดกึ่งปิด สืบเนื่องจาก กราฟ When will Covid -19 end?  Data Driven Prediction ที่ทางสิงค์โปร์ ทำอย่างละเอียด ที่ตั้มเปรม นำมาให้พวกเราได้ดูกัน เป็นการคาดเดาว่า ทุกประเทศที่มีข้อมูล เกี่ยวกับการติดเชื้อไวรัส โควิด-19  จะคาดเดาได้ว่า โควิด-19 จะสิ้นสุดวันไหน เดือนไหน ตามหัวข้อที่ตั้งมาให้ดูจากในกราฟ       พอดูที่ ประเทศไทย เราจะจัดการกับโควิดได้ […]

หนังสือ ภาพริมสระน้ำ (ตอนจบ)

ตอนดึก หลังจากที่ลูกนอนหลับไปแล้ว สามีเธอดื่มวิสกี้ไปพลางเล่าเรื่องให้เธอฟังว่า ในตึกของบริษัทที่ทำงานอยู่นั้น ข้างๆลิฟต์ของแต่ละชั้นจะมีช่องให้ส่งจดหมายช่องว่างที่ว่านี้ มีลักษณะเป็นช่องว่างสี่เหลี่ยมยาวจากชั้นหนึ่งจนถึงชั้นเก้า ส่วนที่หันเข้าหาทางเดินนั้น จะทำทะลุลงมาให้เห็นจดหมายที่หล่นลงมาได้จากข้างนอก ครั้งก่อนตอนที่เดินผ่านตรงนั้น ผมจะเห็นซองสีขาวหล่นลงมา จดหมายจะหล่นลงมาถึงพื้นโดยผ่านช่องว่างระหว่างเพดานและทางเดินโดยไม่เกิดเสียง บางครั้งผมจะเห็นจดหมายหล่นติดต่อกันลงมา และหล่นเลยช่องว่างไปก็มี ทางเดินของตึกนี้ จะมืดเป็นพิเศษ เวลาที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้น อยู่ดีๆจะเห็นอะไรขาวๆหล่นลงมา ผมจะใจหายวูบ จะบอกว่าความรู้สึกที่ว่านั้นเป็นยังไงดีนะ มันไม่ต่างอะไรกับวิญญาณที่เหงาหงอยยังไงชอบกล พอผมเดินห่างจากทางเดินไปเพียงก้าวเดียว ผมจะเห็นโลกมนุษย์ของเรา ที่เราจะประมาทหรือพลั้งเผลอไม่ได้แม้แต่น้อย ไม่ว่าห้องไหนจะเห็นคนแน่นเอี๊ยดไปหมด ถ้าผมหลุดจากห้องนั้น เพื่อไปห้องน้ำคนเดียว ในระหว่างเดินกลับไปที่ห้อง จะเกิดความรู้สึกเหมือนที่ผมว่านี้ ตอนเช้ามีบางครั้งที่ผมต้องไปบริษัทเช้ากว่าปกติด้วยเรื่องงาน ผมมองไปรอบๆห้องทำงานที่ยังไม่มีใครมา […]

ภาพริมสระน้ำ 2

ถ้าจะพูดไปแล้ว ถึงแม้ว่าสามีเธอจะต้องเอาบ้านไปขายเพื่อเอาเงินไปคืนบริษัทก็ตาม เขาก็ต้องทำ แต่แทนที่สามีเธอจะได้รับอนุญาตให้เอาเงินที่ยักยอกไปคืนบริษัทได้ อะโอะคิกลับถูกปลดออกจากตำแหน่ง ทันทีที่บริษัทรู้เรื่องของเขา ทำไมเรื่องจึงเป็นอย่างนี้ไปได้ สามีเธออุตส่าห์ตั้งอกตั้งใจทำงานมาสิบแปดปี อยู่ๆก็โดนไล่ออกจากงานโดยไม่มีการซักถามเรื่องราว เธอคงจะดีใจมาก ถ้าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้เป็นเรื่องตลกที่สามีพูดเล่นกับเธอ ในฐานที่เธอชอบเดาเหตุการณ์ต่างๆ เธอคงจะดีใจ ถ้าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องที่สามีหยอกล้อเธอเล่น ทันทีที่เธอเห็นสามีกลับเข้ามาในบ้าน เธอมีความรู้สึกว่า เธอเห็นแผ่นหลังของสามีกำลังแบกโชคไม่ดีอยู่ “ทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ“ “ไม่ได้แล้ว“ “ไม่ลองไปขอร้องคุณโคะโมะริดูเหรอ“ “เขานั่นแหละ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟที่สุด“ คุณโคะโมะริเป็นผู้บริหารระดับสูง ผู้ซึ่งสามีเธอสนิทสนมด้วยมากที่สุด เธอเคยไปที่บ้านของคุณโคะโมะริหลายต่อหลายครั้งและพูดคุยกับภรรยาของคุณโคะโมะริบ่อยๆ “ให้ฉันลองไปขอโทษแกดู จะดีมั้ย“ “ไม่ได้หรอก เรื่องมันจบไปแล้ว“ เธอหยุดพูดนั่งนิ่งเงียบ […]

หนังสือ ภาพริมสระน้ำ 1

ภาพริมสระน้ำ       ในสระว่ายน้ำนักกีฬาว่ายน้ำกำลังพุ่งโถมตัวอย่างสุดแรง รอบสุดท้ายของการแข่งขัน เพื่อเข้าสู่หลักชัย ร่างนักกีฬาว่ายน้ำหญิงผิวสีแทนกระโจนลงในสระน้ำคนแล้วคนเล่า ตามด้วยเสียงไล่หลังของโค้ช นักกีฬาว่ายน้ำหญิงคนหนึ่ง พอเธอปีนขึ้นมาถึงแท่นสตาร์ท อยู่ดีดีหัวเธอทิ่มลงในสระน้ำ แผ่นหลังกระแทกกับผิวน้ำ ท่าทางอาการคงหนักเอาการ เพราะเธอหายใจไม่ออก ในขณะเดียวกัน ก็มีรถไฟขบวนหนึ่งค่อยๆวิ่งอ้อมผ่านอีกด้านหนึ่งของสระว่ายน้ำ ผู้โดยสารที่กำลังยืนจับราวกันอยู่ในรถไฟก็คือ พนักงานกินเงินเดือน หรือที่เรียกว่า ‘ซะระริมัง’  ในภาษาญี่ปุ่นที่กำลังจะเดินทางกลับบ้านหลังเลิกงาน สายตาของพวกพนักงานที่อยู่ในรถไฟ มองข้ามตัวโรงเรียนไป จะเห็นภาพของพวกนักกีฬาว่ายน้ำหญิงบนพื้นคอนกรีต และภาพสีฟ้าอ่อนของน้ำที่มีอยู่เต็มสระน้ำที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆโดยไม่ได้ตั้งใจ ภาพที่ว่านี้อาจจะช่วยปลอบประโลมจิตใจของพวกคนงานที่เหนื่อยล้าจนแทบจะหมดเรี่ยวแรง เพราะความร้อนของอากาศ หน้าร้อน ตลอดจนความยากลำบากนานัปการที่พวกเขาแบกรับอยู่ ได้ชั่วครู่ชั่วยามก็ว่าได้ มีชายรูปร่างสูงคนหนึ่งกำลังยืนดู […]