กวีชื่อดัง มะทซึโอะ บะโช 芭蕉松尾 (3)

จากบทกวีนี้ เราคงจะเห็นได้ว่า เขามีความสัมพันธ์ทางด้านจิตใจที่แน่นแฟ้น ตลอดจนความรู้สึกร่วมกับต้นกล้วยซึ่งปลูกไว้หน้ากระท่อมของเขา คงเป็นเสมือนเพื่อนคนเดียวของเขาในคืนฝนตก คนที่ไปมาหาสู่เขา ส่วนใหญ่คงจะมองเห็นต้นกล้วย เพราะปลูกสูงโด่เด่อยู่หน้ากระท่อม คนที่ไปมาหาสู่เขาคงมองว่า ต้นกล้วยนั้นก็คงเป็นเพียงต้นกล้วยธรรมดาต้นหนึ่งเท่านั้น บางคนอาจจะเห็นความผูกพันที่เขามีต่อต้นกล้วยที่ปลูกหน้ากระท่อมของเขาว่าคงไม่ใช่ต้นกล้วยธรรมดา หลังจากที่เขาย้ายเข้าไปอยู่ในกระท่อมหลังนั้น คนที่ไปมาหาสู่บะโช จะเรียกว่า ‘กระท่อม’แต่พอเห็นว่าบะโชมีความผูกพัน และรักต้นกล้วยต้นนั้นอย่างมาก คนที่ไปมาหาสู่ก็เลยตั้งชื่อกระท่อมหรือบ้านพักของเขา เวลาที่พูดถึงกระท่อมของเขาว่า  บะโช 芭蕉ばしょう หรือ ‘ต้นกล้วย’ จากนั้นมา คนที่ไปมาหาสู่แทนที่จะเรียกว่า ‘กระท่อม’กลับเปลี่ยนไปใช้ชื่ออาจารย์ที่สอนบทกวีให้พวกเขาว่า ‘อาจารย์ บะโช’หรือ ‘อาจารย์ต้นกล้วย’ นั่นเอง ซึ่งบะโช เองก็ไม่ปฏิเสธเวลาที่คนเรียกเขาจากชื่อเล่นนี้ เพราะตัวเขาเองก็มีใจรักผูกพันกับต้นกล้วยต้นนั้นอย่างมาก จากนั้นมาชื่อ  บะโช 芭蕉ばしょう  จึงเป็นไม่ใช่เป็นเพียงชื่อของ กระท่อมที่มีต้นกล้วยเท่านั้น แต่ยังเป็นชื่อเล่นของเขาอีกด้วย […]

กวีชื่อดัง มะทซึโอะ บะโช 芭蕉松尾 (2)

บะโชอาศัยอยู่ในกระท่อมนี้คนเดียว ยามที่ไม่มีแขก หรือยามที่ไม่มีใครไปเยี่ยม เขาจะนั่งมองต้นกล้วยที่สูงโด่เด่อยู่หน้ากระท่อมของเขาอย่างเงียบๆ และนั่งทอดอารมณ์กับเสียงลมพัดที่พัดมากระทบใบของต้นกล้วย บรรยากาศแห่งความเงียบ และความเหงาจะทวีคูณมากขึ้นในคืนที่ฝนตก เสียงฝนตกที่ตกลงมากระทบหลังคากระท่อมที่รั่ว เสียงน้ำฝนที่หยดเป็นช่วงๆอย่างไม่ต่อเนื่อง ลงมาในอ่างใบเล็กที่เขาวางไว้รองรับน้ำฝนบนพื้น คงเป็นเสียงเดียวที่เป็นเสมือนเพื่อนของเขาในยามค่ำคืนที่ฝนตก เสียงน้ำฝนที่หยดดังติ๋ง ติ๋ง หยดลงมาทีละหยดสองหยดอย่างไม่ต่อเนื่อง ลงในอ่างใบเล็ก สำหรับโสตประสาทการรับเสียงของกวีผู้ซึ่งนั่งฟังเสียงอย่างเงียบคนเดียวในกระท่อม ท่ามกลางแสงไฟริบหรี่จากตะเกียงในห้องแคบๆเล็กๆ เสียงน้ำฝนจากหลังคาที่รั่วที่หยดลงลงมากระทบกับอ่างใบเล็กที่วางอยู่บนพื้นในคืนฝนอย่างเช่นคืนนี้ เสียงของน้ำฝนแต่ละหยดที่หล่นลงมากระทบอ่างใบเล็กคงไม่ต่างอะไรกับเสียงประสานที่เข้ากันได้อย่างดีกับเสียงดังจากลมที่พัด ทำให้ได้ยินเสียงดังของใบต้นกล้วยที่ยืนโด่ต้านเสียงลมที่พัดมาอย่างแรงจากทะเลข้างนอกกระท่อม ท่ามกลางสายฝน และเสียงน้ำฝนที่หยดผ่านลงมาจากหลังคารั่วของกระท่อม สำหรับกวีเอกอย่างบะโช คงไม่ใช่เสียงที่ก่อความน่ารำคาญแก่หูของเขาเช่นคนทั่วไป แต่กลับก่อเกิดเป็นบทกวี ที่เข้ากับบรรยากาศในคืนนั้น และขณะนั้นได้อย่างดีเยี่ยม ———— บะโชนั่งฟังเสียงฝน จากหลังคารั่ว  ในกระท่อมที่เงียบเหงา […]

กวีชื่อดัง มะทซึโอะ บะโช 芭蕉松尾 (1) 

สวัสดีค่ะเด็กวัดโรงเรียนปรียาทุกคน ตามคำเรียกร้องจากนักศึกษาที่เรียนวรรณคดีญี่ปุ่น เขียนมาบอกว่า อยากรู้ว่า บะโช มีความเป็นมาอย่างไร พี่กุ้งเขียนเรื่องนี้ให้นักเรียนที่อยากรู้เรื่องไฮคุและเรื่องบะโชอ่านเมื่อสองปีมาแล้ว โดยส่วนตัวแล้ว ไม่มีความสามารถในการแต่งไฮคุ แต่ชอบบทกวี และสุภาษิตต่างๆ วันนี้ เลยไปเรียบเรียงใหม่ และเอามาให้ทุกคนในเว็บของเจ้าร้านนี้ ที่มีน้องๆที่มีความสามารถทางด้านการแต่งโคลง กลอน ได้อ่านเรื่องเกี่ยวกับ ความเป็นมาของชื่อกวีเอกญี่ปุ่นนะคะ ถือว่าเป็นเกร็ดความรู้เล็กๆน้อยๆที่มาแบ่งปันกันนะคะ ————————– ถ้าพูดถึง 俳句 ไฮคุ ของญี่ปุ่นใครๆ ก็คงต้องยกให้กวีชื่อดัง มะทซึโอะ บะโช 芭蕉松尾  บะโช เกิดใน ปี ค.ศ.1644 แถวอุเอะโนะ ในจังหวัด […]

Hachi cover

Hachiko 1

หนังดีวีดี เรื่องของ หมาผู้จงรักภักดีของญี่ปุ่น สร้างเป็นหนัง เพิ่งมีโอกาสดูทั้งที่ฉายมาหลายปี เพราะเพิ่งขอยืมมาดูจากห้องสมุดเมือสองสามวันก่อน —————- จากที่เล่าปากต่อปาก หรือเล่ากันต่อๆมาก็คือ หมาฮะทซิ เกิดที่ โอดะเตะ ในจังหวัด อะคิตะ จะด้วยเหตุผลใดไม่แน่ชัด เล่ากันมาหลายกระแสว่า เจ้าของหรือศาสตราจารย์ ฮิเดะซะมุโร อุเอะโนะ เป็นคนพาหมาตัวนี้ไปอยู่ด้วยที่โตเกียว ส่วนอีกกระแสก็เล่าว่าจะด้วยเหตุผลใดไม่ทราบ หมาฮะทซิ ถูกส่งติดมากับพร้อมกับขบวนรถไฟที่ส่งพัสดุ จากบ้านเกิดที่จังหวัด อะคิตะมายังแถวอุเอะโนะ ในเมืองโตเกียว และศาสตราจารย์ ฮิเดะซะมุโร อุเอะโนะ ผู้ซึ่งสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย โทเคียวเทโคะคุ เจอหมาตัวนี้ […]

Hachi cover

Hachiko

สวัสดีค่ะน้องๆทุกคน ภาพรูปปั้นหมาหรือ  ฮะทซิโค ที่สถานีรถไฟ ชิบะยุ ในกรุงโตเกียวค่ะ วันนี้ พี่กุ้ง อยากเอาเรื่องราวประทับใจที่พีกุ้งรู้ ตั้งแต่สมัยไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่นให้อ่านกัน ก็เลยไปขุดเอาบทความเก่าๆที่เคยเขียนในเว็บเก่านสามปีกว่ามาแล้วมาให้อ่านกัน เพราะวันก่อนเพิ่งจะมีโอกาสดูดีวีดี ของหนังเรื่องนี้ หมาฮะทซิของญี่ปุ่น ซึ่งฉายไปหลายปีแล้ว แสดงโดย Robert Gere ชื่อ” Hachi: a Dog’s tale” ดูแล้วประทับใจมาก คล้ายๆกับหนังเรื่อง แลซซี่ ที่ดูได้ดูดี ไม่เคยเบื่อ เลยอดเอามาให้อ่านกันไม่ได้ คิดว่าส่วนใหญ่คนที่สนใจเรื่องญี่ปุ่นจะรู้เรื่องนี้ แต่ไม่เป็นไร […]

japanese house at Tokyo Edo 2013

ขอถามความในใจ ริคิว (จบ)

  เนื้อหาของหนังเรื่องนี้ จึงไม่ใช่เรื่องที่จะเข้าใจได้ง่ายนัก เพราะผู้ดูจะต้องรู้ประวัติความเป็นมา และต้องรู้ถึงเบื้องหลังความสัมพันธ์ที่เริ่มระหองระแหงต่างๆที่เกิดขึ้น ระหว่าง ฮิเดะโยะชิ และริคิว ซึ่งมีบันทึกในประวัติศาสตร์อีกด้วย เป็นเรื่องธรรมด าเมื่อสร้างเป็นหนังอิงประวัติศาสตร์ ย่อมมีการดัดแปลง แต่งเติมเนื้อหาให้สมกับเป็นหนัง เพื่อความเพลิดเพลินแก่ผู้ชม แต่ความจริงในประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้และในหนังที่สร้างออกมาเหมือนกัน ก็คือ ริคิว ได้รับคำสั่ง จากฮิเดะโยะชิให้ฆ่าตัวตาย ด้วยการคว้านท้อง จากบันทึกในประวัติศาสตร์ วันที่ 28 กุมภาพันธ์ เช้าวันนั้นฟ้าร้องและอากาศแย่มาก แต่ฮิเดะโยะชิ ก็ยังส่งคนนำสารให้ไปบอกริคิวว่า เขาได้รับคำสั่งจาก ฮิเดะโยะชิให้ ริคิว  […]

rikyuu

ขอถามความในใจ ริคิว (4)

ความเร้นลับเกี่ยวกับ “ความงาม” ของริคิว จากหนังเรื่องนี้ เมื่อพูดถึง “ความงาม” ผู้ชมจะเห็นได้ชัดถึงความรัก ความลุ่มหลงหรือหลงใหลใน “ความงาม” ที่ ริคิว สร้างขึ้นจากจินตนาการ ความรัก ความหลงใหล และการเสาะแสวงหา “ความงาม”  ที่เขาต้องการไขว่คว้ามาให้ได้ไม่มีวันสิ้นสุด นับตั้งแต่เขายังเป็นวัยหนุ่ม แม้จนวันสุดท้ายของชีวิตของริคิว ริคิว ไม่เกรงกลัวและไม่ยอมก้มหัวให้ใครเมื่อเป็นเรื่อง “ความงาม” แม้แต่ นักรบผู้ยิ่งใหญ่ โอะดะ ที่ให้การสนับสนุน ริคิว มาตั้งแต่ตอนที่เขาเป็นหนุ่ม “ความงาม”  ที่เขาหลงใหลอย่างมากและลึกซึ้งเกินกว่าที่คนจะเข้าใจได้ […]

Our neighbor 2 2019nov

ขอถามความในใจ ริคิว (3)

คิดถึงอดีตสมัยเด็ก พอริคิวออกไปแล้ว ฮิเดะโยะชิ นั่งมองข้าวเดือยในชาม และบ๊วยดองเค็ม(umeboshi)หนึ่งลูกที่ริคิวให้มา แล้วก็ยกชามข้าวเดือยขึ้นพลุ้ยกินด้วยความเอร็ดอร่อย จนหมดเกลี้ยง หลังจากฮิเดะโยะชิกินข้าวเสร็จแล้ว ริคิวก็เข้ามานั่งในห้องชงชานั่งตรงข้ามกับฮิเดะโยะชิ ฮิเดะโยะชิถามริคิวว่า “ข้าวเดือยที่ยกมาให้กิน ท่านคงเห็นว่าข้าฯมีกำเนิดจากตระกูลชาวนาที่ต่ำต้อย ยากจนใช่ไหม” หลังจากถามคำถามริคิวแล้ว ฮิเดะโยะชิคงอยู่ในสภาพอารมณ์ที่ข้าวเดือยชามนั้นทำให้เขาหวนระลึกถึงสมัยตอนที่เขาเป็นเด็ก ฮิเดะโยะชิ เล่าให้ริคิวฟังว่า “ตอนที่ยังเป็นเด็ก แม้ว่าครอบครัวเราจะยากจน แต่เราก็มีชีวิตสบายๆ พอตกกลางคืน ข้าฯจะใช้หน้าตักขอลงแม่นอนแทนหมอน แม่จะบอกข้าฯเสมอว่า ลูกไม่ต้องเป็นห่วงหรือกังวลใจใดๆ  ขอให้ลูกนอนหลับให้สบายใจ พรุ่งนี้เช้าพอลูกตื่นขึ้นมา เรื่องไม่ดีหรือเรื่องที่เป็นห่วงกังวลใจทั้งหลายก็จะหายไปเอง“ฮิเดะโยะชิเล่าเรื่องราวตอนเด็กไป ร้องไห้ไป พอฮิเดะโยะชิพูดจบ ริคิว ก็ยกถ้วยชาที่ชงเรียบร้อยแล้ว […]

ajisai 3 august272013

ขอถามความในใจ ริคิว (2)

ในห้องชงชา ขอเท้าความฉากที่ฮิเดะโยะชิ  รู้ตัวว่ากำลังชะตาจะขาด ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งหรือไปปรับทุกข์กับใคร นอกจาก ริคิว เราคงจำฉากที่ฮิเดะโยะชิ เดินผ่านเข้าไปที่สวนในบ้านของ ริคิว ฮิเดะโยะชิ เหลือบไปเห็นใบไม้บนต้นอะซะงะโอะ ในสวน ที่ไม่มีดอกอะซะงะโอะ แม้แต่ดอกเดียว  เขาเดินเข้าไปในห้องพิธีชงชา ด้วยจิตใจที่หม่นหมองไม่อยู่กับร่องกับรอย พอฮิเดะโยะชิ เข้าไปในห้องชงชา เขารู้สึกประหลาดใจที่เห็นดอกอะซะงะโอะ ดอกหนึ่งปักอยู่ในแจกันไม้ไผ่ ตั้งอยู่หน้าโทะโคะโนะมะ พอฮิเดะโยะชิ นั่งลงเรียบร้อยแล้ว ริคิวก็เตรียมตัวที่จะเริ่มชงชาให้ฮิเดะโยะชิ ทุกครั้งที่ ริคิว จะทำพิธีชงชา เขาจะต้องเอามือล้วงเข้าไปในหน้าอกชุดกิโมโน เพื่อหยิบกระปุกเล็กใส่ชาสีเขียวเหมือนหยกออกมาเสมอ ในกระปุกชาเล็กสีเขียวที่เขาพกติดตัวใส่ในหน้าอกชุดกิโมโนของเขา […]

rikyuu

ขอถามความในใจ ริคิว (1)

สวัสดีค่ะเพื่อนๆทุกคน ใครที่สนใจญี่ปุ่น และอยากรู้เรื่องญี่ปุ่น เชิญค่ะ ต้องเขียนเรียบเรียงใหม่เพื่อนำมาโพสในโรงเรียนเด็กวัดปรียา หรือ ชื่อโรงเรียนภาษาญี่ปุ่นว่า 寺子屋 อีกครั้ง เพราะที่เคยเขียนไปในโรงเรียนเด็กวัดปรียา เมื่อ เจ็ดปีที่แล้ว ถูกแฮ็กไปหมดเกลี้ยง แต่ไม่เป็นไร แฮ็กได้ก็นำมาเขียนใหม่ได้ ขอแวะเข้ามาเขียน เกร็ดความรู้และความประทับใจที่เก็บตก เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่าง ฮิเดะโยะชิ และ ริคิว ที่ได้จากการบันทึกในประวัติศาสตร์ และจากหนังเรื่อง “ริคิว นิ ทะซึเนะ โยะ”(利休にたずねよ) หรือ ชื่อเรื่องว่า“ขอถาม(ความในใจ) ริคิว […]