girls' day March32015

อนุทินรัก สมัยเฮอังของญี่ปุ่น (2)

All about books, All about Japanese, and culture, Japanese is fun, Terakoya, ชีวิตในญี่ปุ่น, นักเขียนนวนิยาย, วัฒนธรรม ความเชื่อ, โคลง กลอน

เมื่อตอนที่ไปเรียนที่ญี่ปุ่น เมื่อเกือบสีสิบปีที่แล้ว ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านในเว็บนี้ คงรู้สึกขำว่า เอาเรื่องโบราณอะไรมาเล่า แต่สำหรับดิฉันเอง  เรื่องที่จะเขียนเหมือนเรื่องที่เพิ่งเกิดเมื่อไม่นานมานี้เอง เพราะดิฉันได้รับความประทับใจ และความรู้มากมายจากสิ่งที่ดิฉันไม่ค่อยจะเห็นในบ้านเรา คือ คนญี่ปุ่นเป็ฯชนชาติที่รักธรรมชาติ ชอบเขียนและส่งโปสการ์ดให้แก่กัน ในโอกาสและเทศกาลต่างๆ เวลาจะขึยนคำขอบคุณไม่จำเป็นต้องใช้การ์ดขอบคุณแบบตะวันตก เขาซื้อการ์ดอะไรก็ได้ที่เขาคิดว่า สามารถแสดงความรู้สึกขอบคุณเขาได้

ดิฉันมีโอกาสอาศัยกินอยู่ในบ้านครอบครัวชาวญี่ปุ่น มีโอกาสเห็นคนญี่ปุ่นมองผู้หญิงอย่างไร ตอนที่ดิฉันได้ทุนไปเรียนที่ญี่ปุ่น ตอนนั้น ดิฉันกำลังสร้างฝัน บอกกับตัวเองว่า จากนี้ไปเราจะได้เรียนภาษาญี่ปุ่นในประเทศญี่ปุ่น ดิฉันจะได้เรียนและตักตวงความรู้ให้มากที่สุด

คนญี่ปุ่นไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว เจอหน้าดิฉันมักจะถามว่า ‘ยังไม่แต่งงานหรือ’ พอใครถามคำถามนี้ทีไร ดิฉันจะอดรู้สึกตะหงิดๆยังไงชอบกล ‘นี่ฉันจะมาเรียนต่อ ถามมาได้ว่า ยังไม่แต่งงานหรือ’ ตอนแรกไม่เข้าใจ พออยู่ไปนานๆจึงค่อยๆเข้าใจว่า ทำไมเขาจึงชอบถามเรา

จากการที่เห็นคนญี่ปุ่นชอบเขียนโปสการ์ด จดหมาย และชอบอ่านหนังสือในรถไฟ และที่สำคัญที่สุด จากสภาพแวดล้อมที่ว่านี้ ทำให้ตัวเองเริ่มหาซื้อสมุดมาเขียนเรื่องราว ชีวิตประจำวันในญี่ปุ่น

ตอนที่ไปอยู่ที่ญี่ปุ่นไปใหม่ๆ ยังไม่เคยชินกับชีวิตที่ในญี่ปุ่น วันๆร้องไห้ไม่รู้กี่รอบ เพราะคิดถึงบ้าน ในขณะที่พิมพ์และเรียบเรียงบทความนี้ใหม่

heian karute

โปสการ์ดธรรมดาที่มักจะใช้เขียนไปให้ผู้ใหญ่ และคนที่เราอยากเขียน

    ก่อนที่จะเข้าเนื้อหา ขอเขียนเกี่ยวกับความเป็นมาของ ‘อนุทิน คะเงะโร’ ซึ่งเขียนในสมัยเฮอัง หรือในราวศตวรรษที่10 ประมาณปี ค.ศ.974 ซึ่งเป็นสมัยแห่งความสงบสุข มั่นคง ไม่มีสงคราม เพื่อให้เข้าใจร่วมกันก่อน จะได้จินตนาการและติดตามเรื่องได้  ดังนั้น เวลาอ่านขอให้ทุกคนปรับตัวเองให้เข้าสู่โหมดยุคสมัยของผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ จึงจะเข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงที่ผู้เขียนผู้ซึ่งเป็นสาวชาววังเขียนถ่ายทอดความรู้สึกที่แท้จริงของเธอออกมาได้ดียิ่งขึ้น

จากการที่สมัยเฮอัง เป็นสมัยที่ญี่ปุ่นมีความสงบสุขไม่มีสงครามใดๆนี้เอง มีส่วนทำให้สาวชาววังที่มีชีวิตอยู่แต่ในวัง มีเวลาว่างที่จะเขียนบันทึก แต่งโคลงกลอน จดบันทึกในชีวิตประจำวัน ตลอดจนเขียนนวนิยายญี่ปุ่นซึ่งเป็นที่รู้จักดี มีชื่อเสียงโด่งดัง ทั้งที่เป็นนักเขียนหญิงที่มีชื่อเสียง และคนอ่านเรื่องที่คนเขียนกันแม้แต่ในปัจจุบัน เช่น มุระซะคิ ชิคิบุ ผู้แต่งเรื่อง เงนจิ โมะโนะ งะตะริ 源氏物語(เงนจิยอดน้กรัก) เซ โชนะงง ผู้เขียนเรื่อง มะคุระ โนะ โซชิ枕草子(สมุดข้างหมอน)และ คะเงะโร นิคคิ蜻蛉日記(อนุทิน คะเงะโร) ซึ่งถือว่าเป็นอนุทินที่น่าสนใจมากเล่มหนึ่ง เป็นอนุทินที่ถือว่าเป็นผลงานทางด้านวรรณกรรมคลาสิกที่ใครๆก็รู้จักและอ่านกันแพร่หลาย ทำให้อนุทินนี้กลายเป็น 日記文学(อนุทินวรรณกรรม) ที่ไม่ตกยุคตกสมัย

(มีต่อ)

Leave a Reply