国際フォーラム  平成8年12月15日発行 財団法人 自治体国際化協会

外から見た日本 「なぜ?」 国立研究所日本教育センター 主任研究官(社会言語学) インカピロム プリヤー 「怪しい目線」 あれは、四年前のできごとでした。私 は、ある私立大学で日本人の学生にタイ 語を教えていました。新学期になって、今年はどんな学生がタイ語を勉強にくるのかしら と楽しみにして教室に入りました。   例年、タイ 語を取る学生はそれほど多くはないので すが、何と、その年は四年生の男子学生 I人しかいなかったのです。 彼は 一、二 年生のときにタイ語を取つていて、とて も真面目でおとなしい学生であることは 知つていました。  何人かのクラスで語学を教えるより、一対一で教えるほうが、教師も学生も緊張して疲れてしまいがちです。 おまけに彼はおとなしく無口な,学生で すから、私がいくら説明したり、いろい ろな話を聞かせてみても、私とはI度も 視線を合わせず、なぜか彼の視線は私の 胸のあたりをじつと見ているのです。  はじめは大して気にもとめていません でしたが、あまりにも彼が私の胸のあた りばかり見るので、なんだか落ちつかな くなつてきました。 ตอนแรกฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย แต่พอเห็นเขาจ้องดูที่หน้าอกของฉัน […]

ฟอรัม นานาชาติ พิมพ์เมื่อ วันที่ 15 เดือน ธันวาคม ปี ค. ศ.1996

หัวข้อ:  มุมมองญี่ปุ่นจากภายนอก “ทำไม?!”        เรื่องที่เกิดขึ้น เป็นเหตุการณ์ที่เกิดเมื่อสี่ปีที่แล้ว ฉันสอนภาษาไทยให้นักศึกษาญี่ปุ่นที่มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง มันเป็นภาคการศึกษาใหม่ ปีนี้ ฉันเข้าห้องเรียนด้วยความอิ่มเอมใจ อยากรู้ว่าจะมีนักศึกษาจากไหนมาเรียนภาษาไทย เช่นทุกปี มีนักศึกษาไม่กี่คนที่เลือกเรียนภาษาไทย ด้วยความแปลกใจ ในปีนั้นมีนักศึกษาผู้ชายที่เลือกเรียนภาษาไทยเพียงคนเดียวเท่านั้น  ฉันรู้ดีว่า เขาเป็นนักศึกษาที่เอาจริงเอาจังในการเรียนอย่างมาก ตอนที่เขาเป็นนักศึกษาเรียนภาษาไทยตอนที่อยู่ชั้นปีที่หนึ่งและปีที่สอง     การสอนนักศึกษาในห้องเรียนที่มีนักศึกษาเรียนหลายคน กับการที่ต้องสอนนักศึกษาตัวต่อตัวนั้น แนวโน้มก็คือทั้งผู้สอนและผู้เรียนต่างก็ตื่นเต้นและเหนื่อย  นอกจากนั้น เขายังเป็นนักเรียนที่เรียบร้อย ไม่ค่อยพูดจาอะไร ดังนั้น ไม่ว่าฉันจะอธิบายเท่าไร หรือเล่าเรื่องราวต่างๆให้เขาฟัง […]

20 ปี ของ ปรียา กับ ภาษาญี่ปุ่น

บทความที่ผู้อ่านที่สละเวลา แวะเข้ามาอ่านและอยากแสวงหาสิ่งใหม่ๆ ในเว็บนี้ ผู้อ่านทุกท่านบทความที่ ดิฉันเขียนและตีพิมพ์เป็นสองภาษา คือ ภาษาญี่ปุ่น และภาษาอังกฤษ ในขณะที่ดิฉันทำงานเป็นนักวิจัยอยู่ที่สถาบันวิจัยภาษาญี่ปุ่น แห่งประเทศญี่ปุ่น บทความที่ปรากฏในโพสนี้ ได้รับการตีพิมพ์เรียบร้อยแล้ว ในปี ค. ศ. 1989 (พ. ศ. 2532) ใน “นิตยสารภาษาญี่ปุ่น” ชื่อเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า  Nihongo Journal โดยสำนักพิมพ์ อะรุคะ หรือ (アルク) การเผชิญหน้าเป็นครั้งแรกของฉันกับญี่ปุ่น นักเรียนที่มีผลการเรียนดีที่สุด […]

Flowers at BHH 6 2017

สยามเมืองยิ้มที่รัก

สยามเมืองยิ้มที่รักของฉัน ในส่วนลึกของจิตใจของฉัน ทุกครั้งที่ฉันก้าวเท้าเหยียบลงแผ่นดินบ้านเกิดของตัวเอง ที่รู้จักกันดีว่า “สยามเมืองยิ้ม หรือดินแดนแห่งรอยยิ้ม”ของคนไทย ทันที่ที่ไปเครื่องบินบินร่อนลงสู่สนามบิน ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน บรรยากาศหญ้าเขียวชอุ่มของทุ่งนาเมื่อหลายสิบปีก่อนของสนามบินดอนเมือง ทันที่ที่เครื่องจอดและผู้โดยสารต่างเตรียมตัวเก็บสัมภาระ เพื่อจะลงจากเครื่องบิน ช่วงเวลานั้น ฉันจะเกิดความรู้สึกดีใจ ตื่นเต้น  “คิดถึง” บรรยากาศเก่าๆในบ้านเกิดตัวเองสมัยที่อาศัยอยู่ที่เมืองไทย ถ้าจะให้นับนิ้วตัวเอง และถามตัวเองว่ากี่ปีแล้วหนอ วันที่ฉันเดินทางออกจากบ้านเกิดตัวเอง มุ่งหน้าไปแสวงหาวิชาความรู้และใช้ชีวิตในต่างประเทศ หรือที่รู้จักกันดีว่า  หรือ “ดินแดนอาทิตย์อุทัย” หรือ “ประเทศญี่ปุ่น” หลังจากได้รับใบเกรดว่าสอบผ่านทุกวิชา แล้ววันรุ่งขึ้น ฉันก็เดินทางออกจากบ้านเกิดของฉัน จากวันนั้นจนถึงวันนี้  ณ เวลานี้ […]